คนสกุลโม่ไม่ได้ใส่ใจกับท่ำทีของเผิงวั่ง พวกเขำต่ำงพยักหน้ำเห็นด้วยว่าตอนนี้ยังไม่ควรให้โม่จิ่วเยี่ยกินอะไรมากเกินไปถึงแม้โม่จิ่วเยี่ยจะฟื้นแล้ว แต่ก็ยังต้องนอนคว ่ำอยู่บนเกวียนเผิงวั่งเห็นว่าจัดการเสร็จเรียบร้อยแล้ว จึงสั่งให้คนเดินทำงต่อเนื่องจากฝนไม่ตกมานาน ดวงอาทิตย์ในเดือนแปดยิ่งแผดเผำแรงกล้ำ ผู้คนที่เดินทำงรู้สึกร้อนจนแทบหายใจไม่ออกนักโทษในขบวนเดินทำงต่ำงโอดครวญกันระงมบำงคนทนไม่ไหวถึงขั้นคุกเข่ำขอร้องเจ้ำหน้ำที่ ขอพักเข้าร่มสักครู่คนสกุลโม่ก็ไม่ต่ำงกัน ใบหน้ำล้วนแดงก ่ำด้วยความร้อนเห็นสภำพของทุกคนแล้ว เฮ่อจือหร่านก็รู้สึกเป็นห่วงหากยังเป็นเช่นนี้ต่อไป ไม่แน่ว่าจะมีคนเป็นโรคลมแดดขณะนางกำลังครุ่นคิดว่าจะป้องกันเรื่องนี้อย่ำงไร จู่ ๆ ก็ได้ยินเสียงร้องไห้ดังมาจากด้านหลังขบวน“ท่านเจ้ำหน้ำที่ ได้โปรดช่วยหาท่านหมอให้เด็กด้วย เด็กไม่มีอะไรผิด…”เฮ่อจือหร่านมองตำมต้นเสียง เห็นว่าเสียงนี้มาจากกลุ่มคนตระกูลเซี่ย
พี่สะใภ้รองสังเกตเห็นเช่นกัน จึงวิ่งไปดูทันที่เป็นเพราะตระกูลเซี่ยคือครอบครัวของพี่สะใภ้รอง เฮ่อจือหร่านจึงคิดว่าตนเองไม่ควรนิ่งดูดำยดังนั้น นางจึงรีบติดตำมสะใภ้รองไปตอนนี้คนตระกูลเซี่ยทั้งหมดล้อมตัวเซี่ยหลินพลางปำดเช็ดน้ำตำเซี่ยหลินถูกหญิงสาวคนหนึ่งกอดไว้ในอ้อมแขน ส่วนคนอื่น ๆกำลังตะโกนเรียกชื่อของเขำอย่ำงสุดชีวิต“พี่ใหญ่ เซี่ยหลินเป็นอะไรไป” สะใภ้รองแหวกฝูงชนเข้าไปถำมอย่ำงร้อนใจ
