แม้ว่านางจะรู้ว่าเผิงวั่งถูกงูสามเหลี่ยมกัด แต่ก่อนที่จะมั่นใจว่าสามารถรักษำได้ นางก็จะไม่ลงมือทำอะไรโดยไม่รู้รายละเอียดเฮ่อจือหร่านย่อตัวลงข้าง ๆ เผิงวั่ง เริ่มจากการเปิดเปลือกตำของเขำเพื่อตรวจดู จากนั้นจับชีพจรและสารวจบาดแผลที่ขำดูจากอาการของเผิงวั่งในตอนนี้ ถ้ำพำเขำมาหานางช้ำกว่านี้อีกครึ่งชั่วยาม คงจะสายเกินไปที่จะช่วยชีวิตเขำได้โชคดีที่ในห้องพยาบำลของนางมีเซรุ่มแก้พิษงูสารองไว้สองสามหลอดหรือกล่าวได้ว่า เผิงวั่งโชคดีมากที่พบเจอนาง ไม่อย่ำงนั้นชีวิตของเขำคงถึงฆำตไปแล้วหลังจากตรวจเสร็จ เฮ่อจือหร่านก็ค่อย ๆ ลุกขึ้น ภายใต้สายตำของทุกคน นางเดินกลับไปยังกองสมุนไพรที่เตรียมไว้นางหยิบต้นหลงต่านเฉ่ำ*[1]ที่มีรสขมที่สุดกลับมาเฮ่อจือหร่านยื่นมันให้จำงชิงที่เพิ่งตะโกนใส่นางเมื่อครู่ต้นหลงต่านเฉ่ำไม่ได้เป็นยาแก้พิษงู แต่นางเป็นคนที่ชอบจดจำความแค้น“ท่านเอาสิ่งนี้ไปเคี้ยวให้ละเอียด แล้วนามาทำแผลให้เขำ”จำงชิงไม่อยากทำนัก
“ใช้หินสองก้อนมาบดให้ละเอียดไม่ได้หรือ เหตุใดต้องให้ข้าเคี้ยวด้วย”“ถ้ำใช้หินบด น้ำในใบก็จะไหลออกจนหมด” เฮ่อจือหร่านเหมือนเริ่มหงุดหงิดจำงชิงรู้ดีว่าเพื่อชีวิตของหัวหน้ำ เขำจำเป็นต้องเคี้ยวใบนี้ให้ละเอียดอย่ำงไรก็ตำม เขำไม่ได้เชื่อใจเฮ่อจือหร่าน“ไม่ใช่ว่าเจ้ำกำลังคิดจะแก้แค้นที่ข้าเพิ่งดุด่ำเจ้ำไป แล้วเอายาพิษมาให้ข้าใช่หรือไม่”เฮ่อจือหร่านกลอกตำ ไม่คิดว่าเจ้ำหน้ำที่คนนี้จะระแวด
