ก็รู้ดีว่าเรื่องนี้เกิดจากเซี่ยฟำง คนสกุลโม่ที่ช่วยเหลือนางก็เท่ำกับกำลังช่วยพวกเขำทำงอ้อมหลังจากครุ่นคิดไปมา ในที่สุดผู้เฒ่ำเซี่ยก็เอ่ยขึ้นมาประโยคหนึ่ง“ข้าไม่สนใจว่าโม่จิ่วเยี่ยทำอะไรไปบ้ำง ข้ารู้เพียงว่าสตรีเหล่านี้ล้วนเป็นภรรยาม่ำยของวีรบุรุษ สามีของพวกนางต่ำงล้มตำยท่ำมกลางสนามรบก็เพื่อแผ่นดินของราชวงศ์ต้ำซุ่น ในจุดนี้ย่อมไม่อาจปฏิเสธได้”ทั้งตระกูลเหอ ตระกูลหลี่ และตระกูลฟำง เดิมทีคิดว่าตระกูลเซี่ยจะอยู่ข้างเดียวกันกับพวกเขำ แต่อีกฝ่ำยกลับโง่งมคิดช่วยพูดแทนศัตรูที่ทำให้ตระกูลของตนเองถูกยึดทรัพย์สินและเนรเทศชั่วขณะหนึ่ง สายตำจากคนทั้งสามตระกูลต่ำงมองตระกูลเซี่ยเป็นตำเดียว
“เซี่ยเทียนไห่ ท่านอย่ำลืมสิว่าสาเหตุใดที่ทำให้ทั้งตระกูลท่านถูกเนรเทศ”“เซี่ยเจำ เซี่ยหมิง บิดำเจ้ำคงจะแก่ชรามากแล้ว รีบพำตัวเขำกลับไปเถอะ อย่ำปล่อยให้มาวุ่นวายเลย”เมื่อเห็นว่าสถำนการณ์เริ่มอลหม่าน เจ้ำหน้ำที่จึงรีบตะโกนด่ำทันที่“หุบปำกให้หมด พวกเจ้ำอยากถูกเฆี่ยนตีหรือ”ได้ยินดังนั้นทุกคนในที่แห่งนั้นก็เงียบกริบพวกเขำเคยเห็นคนถูกแส้เฆี่ยนตีกับตำมาแล้ว ไม่มีใครอยากทนรับความเจ็บปวดเช่นนั้นตอนนั้นเองหัวหน้ำเจ้ำหน้ำที่เผิงวั่งพลันส่งเสียงร้องตกใจ รีบย่อตัวจับน่องขวา“อ๊ำก… มีงู…”เจ้ำหน้ำที่คนอื่น ๆ รีบจับอาวุธในมือ เริ่มระแวดระวังทันที่เฮ่อจือหร่านตั้งใจจะสร้ำงความสัมพันธ์อันดีกับเจ้ำหน้ำที่เหล่านี้อย่ำงไรก็ตำม หากมี
