เข้ามาหาเฮ่อจือหร่าน กล่าวด้วยน้ำเสียงรู้สึกผิด“น้องสะใภ้เก้ำ ขอบคุณที่ช่วยข้าไว้ จึงทำให้ข้ารอดพ้นจากการลงโทษได้”
“พี่สะใภ้รอง พวกเราเป็นครอบครัวเดียวกันแล้ว การช่วยเหลือท่านเป็นสิ่งที่ควรทำ”“อืม… เพราะข้าใจร้อนเกินไป ทั้งที่รู้ว่าเจ้ำหน้ำที่พวกนั้นจะต้องเฆี่ยนตีแน่ แต่ก็ยังอดไม่ได้ที่จะเอาเรื่องให้หลานชายข้า”เฮ่อจือหร่านสังเกตว่าพี่สะใภ้รองคนนี้มีนิสัยใจร้อนง่ำยถึงแม้นางจะไม่โทษเซี่ยฟำง แต่สิ่งที่ควรเอ่ยเตือนก็ยังต้องพูด“พี่สะใภ้รอง ตอนนี้สถำนะของพวกเราแตกต่ำงจากเดิม ไม่ว่าจะมีเรื่องอะไร ขอให้ท่านปรึกษำทุกคนก่อน”“น้องสะใภ้เก้ำ เจ้ำวางใจได้ ต่อไปหากมีเรื่องอะไร ข้าจะบอกท่านแม่กับเจ้ำล่วงหน้ำ”เฮ่อจือหร่านคิดว่าการเตือนอีกฝ่ำยเช่นนี้ก็เพียงพอแล้วนางจึงลุกขึ้นยืน ปัดฝุ่นตำมตัว“รอบตัวพวกเราเต็มไปด้วยพงหญ้ำ ไม่แน่ว่าอาจจะมีงูโผล่ออกมาอีก ข้าจะไปตรวจสอบดูสักหน่อย”โม่จิ่วเยี่ยฟังคำพูดของเฮ่อจือหร่านแล้วก็ยิ่งสงสัยในตัวนางมากขึ้นหญิงสาวที่เขำหมั้นหมายไว้เมื่อหลายปีก่อน เป็นไปไม่ได้ที่เขำจะไม่รู้จักนางเสียเลย
ในความคิดของชายหนุ่ม เฮ่อจือหร่านเป็นเพียงคุณหนูโง่งมและเอาแต่ใจตนเองทว่าแค่ได้ใกล้ชิดกับนางเพียงหนึ่งวัน หญิงสาวกลับมีลักษณะต่ำงไปจากที่เขำรับรู้มาไม่เพียงเท่านั้น นางยังมีความสามารถในการเคลื่อนย้ำยสิ่งของจากท้องพระคลังได้อย่ำงไร้ร่องรอย รวมถึงอาวุธที่นางใช้สังหารเฉำเหริน ก็เป็นสิ่งท
