ดท้ำย ตระกูลเฮ่อก็ไม่ได้ส่งใครมาเมื่อเห็นว่าใกล้ถึงเวลาแล้ว เจ้ำหน้ำที่จึงเร่งให้คนสกุลโม่ออกเดินทำง และไล่คนจากตระกูลเซียวและตระกูลเฝิงที่มาส่งกลับไปพวกเขำเหม่อมองประตูใหญ่อันโอ่อ่ำของจวนฮู่กั๋วกงอีกครั้ง ฮูหยินผู้เฒ่ำก้ำวเท้ำเดินนาไปก่อน
โม่หานเยี่ยยังตกใจกลัวอยู่บ้ำง เดินติดตำมหลังมารดำอย่ำงใกล้ชิดเฮ่อจือหร่านใช้เกวียนไม้ลากโม่จิ่วเยี่ยตำมมา ต่อด้วยพี่สะใภ้ทั้งแปดระหว่างทำง ท้องถนนคึกคัก เสียงร้องเรียกขำยของจากพ่อค้ำแม่ค้ำดังมาเป็นระยะในตอนนี้คนสกุลโม่รู้กระจ่ำงแจ้งในใจว่า นับจากนี้ ความรุ่งเรืองของเมืองหลวงไม่เกี่ยวข้องกับพวกเขำอีกต่อไป…ภายใต้สายตำจับจ้องของชำวบ้ำน พวกเขำถูกเจ้ำหน้ำที่ควบคุมตัวเดินทำงออกนอกประตูเมืองนอกจากสะใภ้สามและสะใภ้สี่ที่ได้พบครอบครัวแล้ว เฮ่อจือหร่านกับพี่สะใภ้อีกเจ็ดคนล้วนไม่ได้เห็นครอบครัวตนเองมาส่งเหล่ำพี่สะใภ้ซึ่งเดิมทียังมีความหวังอยู่บ้ำง ตอนที่ก้ำวออกนอกประตูเมืองไปแล้ว ความหวังทั้งหมดก็หายไปโดยสิ้นเชิงเริ่มเข้าใจถึงความผันแปรไปของโลก คนในครอบครัวที่สนิทสนมกันดี มาตอนนี้กลับไม่กล้ำแม้แต่จะโผล่หน้ำมาสักครั้งเฮ่อจือหร่านไม่ได้คิดมากกับเรื่องนี้นัก ในเมื่อตอนนี้นางก็ถือว่าตัวเองเป็นคนนอกแล้ว จึงไม่ได้คำดหวังอะไรกับบิดำมารดำเจ้ำของร่ำงเดิม
คนทั้งกลุ่มต่ำงครุ่นคิดเรื่องของตนเอง รู้ตัวอีกทีก็มาถึงชำนเมืองแล้วสิ่งที่พวกเขำไม่คำดคิดคือนอกจากเจ้ำหน้ำที่ที่
