ิตอยู่เป็นเด็กสาวที่รักความสะอาดมาก
เสื้อผ้าและรองเท้าดูไม่เข้ากันอย่างยิ่ง ราวกับเด็กน้อยแอบสวมเสื้อผ้าของผู้ใหญ่ สีแดงสดนั้น…โดดเด่นและไม่เข้ากับบรรยากาศในห้องที่มืดสลัว
ปรับลมหายใจให้คงที่ หลินอันค่อยๆ เข้าใกล้ร่างของเด็กสาว
ดวงตาพิพากษาเปิดใช้งานแล้ว หมอกสีฟ้าอ่อนลอยขึ้นในดวงตา ข้อมูลจำนวนมากไหลผ่านราวกับน้ำตก ทุกครั้งที่ปรับข้อมูลใหม่ล้วนบอกเขาว่า…ร่างของเด็กสาวเบื้องหน้าไม่มีอะไรผิดปกติ เหมือนกับร่างทารกที่โม่หลิงยื่นให้มา
กลิ่นซากศพอ่อนๆ ปะปนกับกลิ่นคาวเลือดและน้ำคร่ำ
เลือด…หยดติ๋งๆ ไหลลงมาจากระหว่างขาที่แยกออกของเธอ
หลินอันไม่สนใจภาพที่แปลกประหลาดขนาดนี้ เขาสูดหายใจเข้าลึกๆ เผชิญหน้ากับร่างของหญิงสาวโดยตรง เขาลองใช้มือผลักร่างนั้น แต่กลับไม่ขยับเขยื้อน
ผมของเด็กสาวยาวมาก เส้นผมสีดำยาวสลวยอยู่สองข้างศีรษะ ปลิวไสวในสายลมแรง เธอคิ้วขมวดก้มหน้า ใบหน้ายังคงมีแววอ่อนเยาว์ ราวกับกำลังก้มหน้ามองทารกที่อยู่ใต้เท้า สองมือที่เรียวเล็กวางพาดอยู่ขอบโต๊ะบรรยายไม้ ปลายนิ้วขาวซีด ร่างกายราวกับถูกตอกตะปูไว้นั่งอยู่บนนั้นอย่างมั่นคง
นอกจากผิวที่ซีดขาวแล้ว หากมองเผินๆ ก็ราวกับกำลังหลับอยู่ เพียง
