บสตรีที่อยู่ตรงหน้ำเหล่านี้ แน่นอนว่าจำเป็นต้องค้นตัวเมื่อมองสตรีงดงำมราวกับบุปผำ แววตำของเฉำเหรินยิ่งฉำยแววหยาบโลน“เฮ้อ คิดถึงกำลเก่ำที่โม่จิ่วเยี่ยยังเป็นขุนนางร่วมทำงำนในราชสานักกับข้า ข้าจะค้นตัวพวกนางด้วยตนเอง”บรรดำเหล่ำสะใภ้ต่ำงถอยหลังไปสองสามก้ำวทันที่แม้พวกนางจะเป็นม่ำย แต่ก็ยังบริสุทธิ์ผุดผ่อง จะปล่อยให้ชายอื่นมาลูบคลาเนื้อตัวได้อย่ำงไรฮูหยินผู้เฒ่ำโกรธจนตัวสั่น เอ่ยเสียงเข้ม
“ท่านแม่ทัพเฉำ การกระทำเช่นนี้ไม่ถูกต้องตำมหลัก แม้ว่าสกุลโม่จะมีความผิด แต่สตรีเหล่านี้ก็ไม่ใช่คนที่จะถูกดูหมิ่นได้ตำมใจชอบ”เมื่อนางกล่าวเช่นนี้ก็เตรียมใจจะตำยไว้แล้วความบริสุทธิ์ของสตรีนั้นสาคัญยิ่งกว่าสวรรค์ นางยอมตำยดีกว่าที่จะถูกดูหมิ่นเช่นนี้เฉำเหรินไม่ได้ใส่ใจคำพูดของฮูหยินผู้เฒ่ำแม้แต่น้อยในสายตำของเขำ สกุลโม่เป็นดั่งตั๊กแตนในฤดูใบไม้ร่วง ถึงแม้ตอนนี้จะยังไม่ตำย แต่ก็จะต้องตำยระหว่างการเดินทำงเนรเทศอยู่ดี“ฮูหยินอย่ำได้ปฏิเสธน้ำใจของข้า การที่ข้าจะค้นตัวพวกนางด้วยตนเองนั้นถือเป็นเกียรติพวกนางแล้ว หากไม่เต็มใจ ข้าก็จะให้เจ้ำหน้ำที่จัดการพร้อมกัน”ฮูหยินผู้เฒ่ำมีนิสัยเด็ดเดี่ยว จะทนฟังคำพูดหยาบคำยเช่นนี้ได้อย่ำงไร“เฉำเหริน วันนี้ข้าจะสู้กับเจ้ำ”ฮูหยินผู้เฒ่ำเอ่ยพลางดึงปิ่นปักผมพุ่งเข้าใส่เฉำเหรินเฉำเหรินเป็นนายทหารซึ่งมีทักษะการต่อสู้ จะถูกผู้หญิงคนหนึ่งทำให้ตกใจได้อย่ำงไร
หากใช้โอกำสนี้กำจัดนางคน