วกเขำทั้งคู่ต่ำงไม่พูดอะไร แต่เรื่องที่ท้องพระคลังถูกเผำ กลับทำให้พวกเขำรู้สึกยินดีมากโดยเฉพำะโม่จิ่วเยี่ย ในเวลานี้คล้ำยกับเขำแก้แค้นได้สาเร็จแล้วกระทั่งอยากเห็นด้วยตำตนเองด้วยซ้ำว่าจักรพรรดิจะทรงโกรธเกรี้ยวอย่ำงไรเมื่อทราบเรื่องข่ำวท้องพระคลังถูกเผำหลังจากกลับถึงจวนฮู่กั๋วกงอย่ำงสวัสดิภำพ คนทั้งคู่ถอดชุดดำออก จากนั้นโม่จิ่วเยี่ยจึงกลับไปนอนบนเตียงเฮ่อจือหร่านสังเกตเห็นรอยเลือดบนพื้นทันที่“ท่านได้รับบาดเจ็บ ข้าจะทำแผลให้”อย่ำได้คิดประมาทเพียงเพราะบาดแผลเล็กน้อย ในชำติก่อนมีผู้คนมากมายเสียชีวิตจากการติดเชื้อเนื่องจากไม่ได้รักษำแผลให้ดีนางพยายามสุดความสามารถเพื่อช่วยชีวิตคนในจวนฮู่กั๋วกงนี้แล้ว ไม่อาจปล่อยให้โม่จิ่วเยี่ยประสบเคราะห์ร้ำยจากบาดแผลเล็กน้อยเช่นนี้ได้“ไม่ แผลของข้าไม่ใช่เรื่องใหญ่”ความจริงแล้วโม่จิ่วเยี่ยรู้ดีว่าบาดแผลของตัวเองเป็นเช่นไร แม้ว่าจะมีเบำะนุ่มคอยป้องกัน แต่อย่ำงไรเขำก็ถูกโบยห้ำสิบไม้ ย่อมรับบาดเจ็บอยู่ไม่น้อย
แต่เมื่อคิดว่าบริเวณที่บาดแผลของตนช่วงล่ำง จึงรู้สึกเคอะเขินและไม่อยากให้เฮ่อจือหร่านเห็นในความคิดของเฮ่อจือหร่าน คนป่วยไม่มีหญิงชายดังนั้นนางจึงไม่รู้สึกอิดออดใจแต่อย่ำงใด จึงยื่นมือไปคิดจะเลิกเสื้อผ้ำของโม่จิ่วเยี่ยชายหนุ่มหลบเลี่ยงโดยสัญชำตญำณ“ไม่ได้! บาดแผลข้าอยู่ในตำแหน่งที่ไม่เหมาะให้สตรีอย่ำงเจ้ำจะดูได้”เฮ่อจือหร่านจึงตระหนักได้ ที่แท้คนผู้นี้ดื้
