าหร่ายไปมู่เสี่ยวหยูและพรรคพวกของเธอล้วนอยู่ขั้นที่หก เคลื่อนที่เร็วราวกับลมดังนั้นพวกเขาจึงรวมตัวกันด้วยความเร็วที่เร็วขึ้นชายหาดนี้มีขนาดใหญ่แต่ไม่ค่อยมีสาหร่ายเกยตื้นสักพักก็รวบรวมหมดทุกคนถอยออกไปอย่างรวดเร็วโจวเฉียงไม่ได้คิดถึงสาหร่ายชนิดนี้มากนัก ดังนั้น มู่เสี่ยวหยู และพรรคพวกของเธอจึงมอบมันทั้งหมดให้กับผู้รอดชีวิตโดยไม่เหลือแม้แต่เส้นเดียวสิ่งนี้ทำให้ใบหน้าของผู้ที่กังวลเกี่ยวกับ โจวเฉียงแบ่งปันสาหร่ายด้วยรอยยิ้มการเก็บเกี่ยวครั้งนี้มันก็เพียงพอแล้วสำหรับพวกเขาที่จะไม่อดอาหารเป็นเวลาสองหรือสามเดือนไม่เป็นปัญหาที่จะกินเท่าที่จำเป็น“คุณรอที่นี่!”โจวเฉียงเหลือบมองไปที่ร่างของดอกไม้ทะเลกลายพันธุ์ที่ยังคงลอยอยู่บนทะเลเขาสั่ง มู่เสี่ยวหยู และพรรคพวกของเธอหลังจากคูลดาวน์ของ “ลอย” แล้ว โจวเฉียงก็พุ่งขึ้นไปบนท้องฟ้าเขากวาดไปทั่วท้องฟ้าอย่างรวดเร็วอีกครั้งที่เขาปรากฏตัวบนทะเลโจวเฉียงเหยียดแขนของเขาซึ่งแยกออกเป็นหนวดหนวดพุ่งออกมากลายเป็นมีดนิ้วเจาะร่างของดอกไม้ทะเลกลายพันธุ์ทันทีนิ้วมีดถอยกลับ ยึดร่างกายไว้โจวเฉียงกลับไปที่ฝั่งโดยไม่หยุดพร้อมกับร่างของดอกไม้ทะเลกลายพันธุ์เขาเขย่าหนวดของเขา และร่างของดอกไม้ทะเลที่กลายพันธุ์ก็ถูก โจวเฉียงโยนออกไปก่อนที่ร่างจะกระแทกพื้น โจวเฉียงก็หันกลับไปที่ทะเลรอบนี้ซ้ำโจวเฉียงใช้เวลาห้าหรือหกนาทีในการจับสิบหกตัวของดอกไม้ทะเลที่กลายพันธุ์จากทะเลไปยังชาย
