ู่ในบริเวณใกล้เคียงโจวเฉียงขมวดคิ้ว แต่ตัดสินใจพาพวกเธอผ่านไป“อย่าใช้ทักษะ”โจว เฉียง กล่าวในมือของเขาปรากฏมีดความถี่เขาฟันซอมบี้อย่างแผ่วเบา“ฉูด!”ดูเหมือนว่าจะตัดผ่านอากาศแต่ซอมบี้ถูกผ่าออกเป็นสองซีกไม่มีแม้แต่คราบบน ใบมีดยังคงเป็นสีทองโจวเฉียง เดินเล่นในสวนอย่างสบาย ๆ ตัดซอมบี้ทุกตัวที่เขาผ่านไปครึ่งหนึ่งฉากนี้ค่อนข้างตกใจซอมบี้จำนวนมากพุ่งเข้าหา โจวเฉียง แต่มันก็เหมือนกับไข่กับหินโจวเฉียง เคลื่อนไหวอย่างรวดเร็ว ฆ่าซอมบี้หลายร้อยตัวในทันทีสถานที่ที่เขาผ่านไปเต็มไปด้วยศพซอมบี้ที่แยกชิ้นส่วน“พี่สาว ไปกันเถอะ”มู่เสี่ยวหยู โบกมือของเธอแถวที่มีคนยี่สิบสองคนไถพรวนเหมือนรถดันดินซอมบี้ทุกตัวที่เข้ามาใกล้ถูกฆ่าตายเมื่อเผชิญกับกระแสของซอมบี้ ไม่มีใครถอยหนี ตาม โจวเฉียง ผ่านเมืองเล็กๆเนื่องจากพวกเขาใช้มีดต่อสู้เพื่อสังหารเท่านั้น จึงแทบไม่มีเสียงใดๆเหมือนหนังเงียบเมื่อพวกเขาข้ามเมืองเล็กๆ แห่งนี้ สถานที่ที่พวกเขาผ่านไปก็เกลื่อนไปด้วยศพซอมบี้ยาวหลายกิโลเมตรในตอนเย็น.โจวเฉียง พบอาคารที่ปลอดภัยและปล่อย อเวจีเพื่อป้องกันจากนั้นเขากับพวกผู้หญิงจึงตั้งค่ายชั่วคราวที่นี่เต็นท์ถูกสร้างขึ้นทีละหลัง“แฮ่แฮ่!”พวกเขาได้ยินเสียงซอมบี้ร้องโหยหวนแผ่วเบาและรวมตัวกันเป็นกลุ่มแต่ก็ไม่ได้ทำให้ผู้คนรู้สึกหวาดกลัวแต่อย่างใดโจวเฉียง เรียกผู้หญิงมาและหยิบหม้อไฟฟ้าสองสามใบออกมาเพื่อทอดสเต็กจำเป็นต้องมีบรรยากาศสักหน่
