เฉียง ยื่นนิ้วของเขาและชี้ไปที่คนเหล่านี้อย่างเย่อหยิ่ง“ลำแสงมรณะ” ระเบิดออกมาลำแสงยิงออกมา และด้วยการเคลื่อนไหวเล็กน้อยของนิ้วของ โจวเฉียง มันก็ทำหน้าที่เหมือนแส้เบา ๆไม่ว่าจะไปที่ไหนคนเหล่านี้จะถูกผ่าครึ่งในระยะทาง.ร่างหนึ่งปรากฏขึ้นมันคือ เสวี่ยอี้“เสียสติไปแล้วเหรอ”เสวี่ยอี้ อุทานอย่างเร่งด่วนเธอไม่อยากจะเชื่อเลยว่า โจวเฉียง จะมาฆ่ากันอย่างสนุกสนานที่นี่ก่อนที่ โจวเฉียง จะพูด“บูม!”เสียงทึบดังมาจากใต้เมืองแห่งเทพฟังดูเหมือนแผ่นดินไหว ราวกับว่ามีบางอย่างตื่นขึ้นด้านล่างถนนนับไม่ถ้วนกำลังแตกร้าวรอยร้าวปรากฏขึ้นในอาคารหลายหลังและขยายวงกว้างออกไปเรื่อยๆดูเหมือนว่ามีบางอย่างกำลังแตกออกจากพื้นใบหน้าของ เสวี่ยอี้ เปลี่ยนไปอย่างมากเธอคว้าตัว โจวเฉียง โดยไม่ลังเลและเริ่มวิ่ง”
