มาณสิบนาที โจวเฉียงแน่ใจว่าพวกเขาได้เจาะลึกลงไปใต้เมืองแห่งทวยเทพทั้งหมดแล้วเขาได้ยินเสียงบางอย่างที่ดิ้นอยู่ข้างหน้า แม้จะมีเสียงเดือดปุดๆ ก็ตามมาด้วยชายสองคนข้างหน้าจริงจังไม่กล้าแสดงอารมณ์ที่ไม่จำเป็นโจวเฉียง และ เสวี่ยอี้ ไม่กล้าเคลื่อนไหวมากเกินไป โจวเฉียง ผูกถุงที่เขาเปิดไว้ก่อนหน้านี้อีกครั้งในระยะไกล พวกเขาสามารถมองเห็นแสงสีเขียวที่ค่อนข้างสว่างกว่าใต้แสงนั้นเป็นหลุมดำลึก ซึ่งทำให้เกิดเสียงของบางสิ่งที่ดิ้นไปมาชายสองคนที่เป็นผู้นำทางเริ่มทิ้งสิ่งของในรถเข็นของพวกเขาลงหลุมอย่างไร้คำพูดเสียงดิ้นรุนแรงขึ้น และการกระทำของชายทั้งสองก็เร็วขึ้นไม่นานพวกเขาก็เริ่มล่าถอย เสวี่ยอี้ ก้าวไปข้างหน้า ยกเกวียนและเทของออกอย่างรวดเร็วชายทั้งสองมองดูพวกเขาด้วยความประหลาดใจ แต่ในไม่ช้าสีหน้าของพวกเขาก็เปลี่ยนเป็นหวาดกลัวเสียงดิ้นจากหลุมดังขึ้นเรื่อยๆ และดูเหมือนมีบางอย่างคลานออกมาร่างสีดำเหมือนงูเหลือมยักษ์อ้อยอิ่งอยู่ในหลุม ลังเลอยู่ครู่หนึ่งก่อนที่จะลงมาอย่างช้าๆดวงตาของ เสวี่ยอี้ เป็นประกายและขยิบตาให้ โจวเฉียงโจวเฉียง พยักหน้าเล็กน้อย เดินไปข้างหน้าและทำซ้ำการกระทำของ เสวี่ยอี้ในที่สุดพวกเขาทั้งหมดก็ถอยกลับอย่างรวดเร็วการเดินทางกลับเร็วกว่าการเดินทางของพวกเขามาก ไม่นานนักพวกเขาก็กลับมายังห้องที่เต็มไปด้วยถุงพลาสติกสีดำในตอนนั้นเองที่ชายร่างผอมพูดขึ้นเป็นครั้งแรก“เจ้าควรถือว่าตัวเองโชคดี ข
