งดีอยู่แล้วที่มันไม่เปลี่ยน หยางจิงให้กลายเป็นปอมบี้พืชในทันทีหยางหยาง ตกตะลึง และหลังจากมองไปที่ โจวเฉียง ในที่สุดเขาก็เลือกที่จะเชื่อใจเขาเขารีบไปหาหยางจิง คว้าตัวเธอไว้ และเริ่มวิ่งหนีพลังงานภายในร่างกายของเขาสร้างชั้นบาง ๆ เพื่อป้องกันศีรษะของ หยางจิงปกป้องเธอจากอันตรายใด ๆเมื่อพี่น้องออกจากระยะของเถาวัลย์แล้ว โจวเฉียงเดินไปทางเถาวัลย์ปึ่งขัดกับพฤติกรรมปกติของเขา“อย่าไปที่นั่น!”เสียงมาจาก ถังเจียนหลงข้างหลังผู้ชายคนนี้มีความรู้สึกที่ไม่สามารถอธิบายได้ต่อสิ่งมีชีวิตที่มีรูปร่างเหมือนพืชเหล่านี้ อาจเป็นเพราะความน่ากลัวของเทพเจ้าแห่งไม้ที่ โจวเฉียง ได้กล่าวถึงก่อนหน้านี้โจวเฉียง โบกมือกลับไปและยืนอยู่หน้าเถาองุ่นโดยไม่มีการป้องกันใด ๆ“ฉันสามารถสื่อสารกับคุณได้หรือไม่”เขาตะโกนไปที่ต้นไม้หลังจากนั้นไม่นาน ในขณะที่ ถังเจียนหลงคิดว่าเขากำลังจะเป็นบ้า เสียงทื่อๆ ก็ดังมาจากด้านล่างของต้นไม้“ช่วยด้วย ช่วยด้วย!”ถังเจียนหลงตกใจมากโจวเฉียง พยักหน้า ขยับเข้ามาใกล้อีกครั้ง และเริ่มสัมผัสกิ่งก้านของเถาวัลย์อย่างกล้าหาญเถาวัลย์ให้ความร่วมมือเป็นอย่างดีและสร้างเส้นทางให้กับเขาโดยตรงเขาเดินไปตามทางจนถึงก้นหลุมขนาดใหญ่ พลางหยิบไฟฉายออกมาพอไปถึงก็หยุดเด็กที่มีผิวสีเขียวเล็กน้อยนอนอยู่ รากพืชหนาทึบปกคลุมทั่วร่างกายของเธอ หรือมากกว่านั้น ต้นไม้เหล่านั้นกำลังออกมาจากร่างกายของเด็กจริงๆเด็กน้อยพยายามหั
