นั้น โจวเฉียงไม่ได้นั่งตรงนั้นเพียงเพราะบางครั้งมันจะขยับจากนั้นจงใจขอให้ซอมบี้มังกรบินช้าลง โจวเฉียงมองไปที่พี่น้องด้วยดวงตาที่เปล่งประกายและยิ้มอย่างไรก็ตาม รอยยิ้มของเขาก็จางหายไปในไม่ช้า“หึ่ง.”เสียงกระพือปีกที่คุ้นเคยดังขึ้น เงาขนาดใหญ่ปรากฏขึ้นบนท้องฟ้าอันไกลโพ้น ใหญ่เป็นสองเท่าของเงาที่โจวเฉียงเคยเห็นมาก่อนโจวเฉียงไม่แน่ใจว่ามดฝูงใหญ่นี้เป็นมดตัวเดียวกับที่เขาเคยเห็นในเมืองซวงหยานมาก่อนหรือไม่ หรือว่ามันอพยพมาจากที่อื่นอย่างไรก็ตาม สิ่งมีชีวิตเหล่านี้กล้าหาญพอที่จะกำหนดเป้าหมายไปที่ซอมบี้มังกรบินโจวเฉียง ออกคำสั่งให้ซอมบี้มังกรบินเร่งความเร็ว และหลังจากพยายามอย่างหนัก พวกเขาก็สามารถสลัดมดเหล่านี้ออกไปได้แต่พวกเขาก็ไปถึงที่ที่แปลกมากจู่ๆ ดินแดนรกร้างก็ปรากฏขึ้นกลางป่า เต็มไปด้วยรูเล็กๆและบางรูก็มีกระดูกสีขาวล้อมรอบเมื่อพิจารณาจากขนาดแล้ว พวกมันดูเหมือนสุนัขทั่วไปแต่มีหางยาวพวกมันดูเหมือนหนูแต่มันยากที่จะบอกได้ว่าพวกมันกลายพันธุ์หรือกลายเป็นซอมบี้ เนื่องจากเนื้อหนังหายไปหมดแล้วมีกลิ่นจางๆ ของการเน่าเปื่อยในอากาศ บ่งบอกว่าสิ่งมีชีวิตเหล่านี้เพิ่งตายไปไม่นานหลังจากเฝ้าดูอยู่ครู่หนึ่ง พวกเขากำลังจะออกไปแต่หยางหยางหันศีรษะไปทางใจกลางของพื้นที่“มีบางอย่างอยู่ที่นั่น”โจวเฉียงหยุดชั่วคราว เขาไม่ได้ให้ความสนใจกับสิ่งของที่นี่เพราะมันอยู่ในระดับต่ำแต่เมื่อเขาสงบสติลงและเริ่มรู้สึกตัว เข
