่ายที่จะย้ายแต่เพื่อที่จะฆ่า โจวเฉียง เทพไม้ ได้เริ่มใช้พลังงานที่เก็บไว้แล้วและเริ่มหยั่งรากท้ายที่สุดแล้วผู้ชายคนนั้นก็เจ้าเล่ห์เกินไป เขาปฏิเสธที่จะเข้าเมืองไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้นก็ตาม!“คุณรู้เรื่องนั้นได้ยังไง”โจวเฉียง กำลังหลับตาเพื่อพักผ่อน เมื่อมีเสียงของชายคนหนึ่งดังขึ้นในหูของเขาเขาลืมตาขึ้นด้วยความประหลาดใจที่เห็นชายคนหนึ่งจากตระกูลเซี่ย ซึ่งมาอยู่ข้างๆ เขาในบางครั้งชายคนนี้ค่อนข้างแปลก เมื่อเทียบกับคนที่มึนงงรอบตัวเขาเขาดูเหมือนไม่อยู่กับที่โจวเฉียง มองข้ามไป แต่พบว่าแม้ว่าชายคนนั้นจะถามคำถามนี้ แต่สายตาของเขาก็ตรวจสอบเขาอยู่ตลอดเวลาเขาถูกเปิดเผยหรือไม่? เจตนาฆ่าที่รุนแรงฉายผ่านหัวใจของ โจวเฉียง ในระดับความสูงเช่นนี้ หากมีคนถูกโยนลงมาอย่างกระทันหัน คนที่ไม่มีผู้คุ้มกันจะต้องตายอย่างไม่ต้องสงสัย“คุณยังไม่โดนพาราสิตอีกเหรอ?”ทันใดนั้น เสียงที่ไม่มีตัวตนอีกเสียงหนึ่งก็ดังขึ้นโจวเฉียง ดูแปลก ๆเพราะความรู้สึกนี้เหมือนกับเวลาปกติที่เขาฟังเสียงเตือนของระบบ มันจึงดังก้องอยู่ในหัวของเขาเอง“อย่าประหม่าหรือกลัวไป ฉันเห็นว่านายแตกต่างจากพวกเขา! หนีไปด้วยกัน!” ชายจากตระกูลเซี่ย พูดอีกครั้งโจวเฉียง ก้มหัวลงและเริ่มตอบคำถามแรกที่อีกฝ่ายถามในระหว่างการสนทนา เสียงของชายคนนั้นยังคงดังก้องอยู่ในความคิดของเขา และในที่สุด โจว เฉียง ก็เข้าใจสถานการณ์ของเขาปรากฎว่าในระหว่างการล่าครั้งสุดท้ายในแม่
