ก็มาจากนอกประตูของเขาคนข้างนอกลังเลอยู่ครู่หนึ่ง จากนั้นดูเหมือนจะเตรียมใจก่อนที่จะเคาะโจวเฉียง ลุกขึ้นและเปิดประตู มีชายชราที่ค่อนข้างลังเลยืนอยู่โจวเฉียง เลิกคิ้ว เขาจำใบหน้าของชายคนนี้ได้เป็นชายที่ดูค่อนข้างงงงวยในตอนนั้น“ขอฉันเข้าไปนั่งหน่อยได้ไหม ไม่ต้องห่วง ไม่มีใครรู้” ชายชราเหลือบมองไปรอบๆ ก่อนถอนหายใจโล่งอกเมื่อไม่เห็นใครโจวเฉียง แสร้งทำเป็นไม่รู้ แต่ก็เปิดประตูอยู่ดีหลังจากเข้ามาในห้องอย่างกระตือรือร้น ชายชราก็ยืนอยู่กับที่ ดูเหมือนจะครุ่นคิดอยู่ลึกๆ“คุณเคยสงสัยที่นี่ไหม” ทันใดนั้นเขาก็ถามด้วยความกลัวในดวงตาของเขาโจวเฉียง ส่ายหัวด้วยความสับสน ดูเหมือนคนธรรมดา“พวกเขามักจะพูดว่าข้างนอกยังเป็นสถาบันวิจัยเดิมของเรา แต่หลายครั้งที่ฉันเห็นว่าทุกอย่างข้างนอกปกคลุมไปด้วยพืช บางครั้งก็มีนักพลังจิตมาหาเราเพื่อรับการรักษา คนเหล่านี้ล้วนดูแปลก ๆ แต่เพื่อนเก่าของฉันทำราวกับว่าพวกเขามองไม่เห็นอะไรเลย” เขากล่าว“สถานการณ์นี้เกิดขึ้นมานานแล้ว ฉันอยากออกไปดูจริงๆแต่อีกเสียงในหัวบอกฉันว่าอย่าทำเลย บางครั้งฉันก็สงสัยว่าฉันเป็นโรคจิตหรือเปล่า”“ฉันไม่ได้เจอครอบครัวของฉันมานานแล้ว ฉันสงสัยอยู่เสมอว่าพวกเขายังมีชีวิตอยู่จริง ๆ หรือเปล่า”“ปีอะไรหลังจากวันสิ้นโลก”ชายชราดูเหมือนจะเต็มไปด้วยคำถามปึ่งทำให้เขาเสียสติโจวเฉียง พิจารณาคนที่อยู่ข้างหน้าเขาอย่างระมัดระวังชายชราดูเหมือนจะอยู่ในวัยห้าสิบ ใบ
