กต้องผ่านฉันไปก่อน!”ฟ้าแลบพราว สว่างไสว และแข็งแกร่งกว่าครั้งไหนๆ ที่เล่ยหมิงเคยเห็นเซี่ยยู่หลาง ล่าถอยอย่างลนลานราวกับว่าเขาเห็นผี ผู้คุมระดับหกสองคนตัวแข็งไปครู่หนึ่งจากนั้นก็ต่อสู้กันอย่างรุนแรงเนื่องจาก เล่ยติง กำลังจะระเบิดตัวเองเพื่อปูทางให้กับน้องชายของเขา เขายอมสละชีวิตของตัวเองด้วยซ้ำเล่ยหมิง กำกล่องไว้ในมือ ซึ่งเป็นของที่พี่ชายของเขามอบให้เมื่อเขาโยนเขาออกไปถุงน้ำดีงู.เมื่อได้ยินเสียงเหมือนฟ้าร้องข้างหลังเขา เขารู้สึกเจ็บแปลบที่หน้าอกเขาหันศีรษะราวกับว่าเขาต้องการกลับไป แต่เมื่อมองไปที่ถุงน้ำดีงูในมือ ดวงตาของเขาก็มืดลงน้ำตาไหลออกมาโดยไม่รู้ตัวและเขาก็เริ่มกะพริบอย่างบ้าคลั่งแต่ทิศทางที่เขากำลังมุ่งหน้าไปไม่ใช่ทาง เมืองแห่งเทพ แต่ไปทางเมือง ซวงหยานเมื่อพวกเขาจากไป เล่ยหมิง ได้พูดติดตลกว่าพวกเขาสามารถไปเยี่ยม โจวเฉียง ในเมือง ซวงหยาน เมื่อพวกเขาไม่มีอะไรทำดังนั้นเขาจึงจำทิศทางได้คร่าวๆสามนาทีหลังจากที่เขาจากไป ร่างที่โงนเงนก็พบทางของเขาแต่หลังจากวนไปรอบๆ เขายังคงหันกลับและรีบไปที่ เมืองแห่งเทพสายลมโชยผ่านเสื้อคลุมมอมแมมของเขา เผยให้เห็นใบหน้าที่ไร้ความรู้สึกเมื่อตรวจสอบอย่างใกล้ชิด มีใครสังเกตเห็นว่าดวงตาของเขากลายเป็นสีขาว ซึ่งเป็นสีของซอมบี้และบนหัวของเขามีรากที่คล้ายกับรากของต้นไม้ขดอยู่เงียบๆโจวเฉียง มองดูเมืองที่มืดมิดตรงหน้าเขา สายตาของเขาค่อยๆ กลายเป็นจริงจังไม่เพีย
