้เธอต้องยืดมือออกเพราะความเจ็บปวดแต่เธอก็ตระหนักได้อย่างรวดเร็วว่าเธอถูกหลอกหญิงชราเอื้อมมือคว้าบิสกิตอัดไว้ในอ้อมแขน ยัดเข้าปากโดยไม่ได้ตั้งใจจะแบ่งให้เพื่อนร่วมทางหญิงสาวมองดูเหตุการณ์ด้วยความสิ้นหวัง แม้จะหยุดการต่อสู้ของเธอเธอรู้ดีว่าหากไม่มีอาหารนี้ หยางหยาง ก็จะตายในไม่ช้าก่อนที่แม่ของเธอจะเสียชีวิต คำพูดสุดท้ายของเธอคือการปกป้องน้องชายของเธอ แต่เธอก็ทำไม่ได้ร่างกายของหญิงสาวอ่อนแรงลง และชายที่จับผมของเธอก็ยื่นมือมาจับที่หน้าอกของเธอด้วยท่าทางดีใจโจวเฉียงปรากฏตัวขึ้นในขณะนี้ ผู้คนรอบข้างไม่เห็นด้วยซ้ำว่าเขามาจากไหน พวกเขาเห็นเพียงเขาเตะชายที่รังแกหญิงสาว“ไม่อายบ้างหรือไง”โจวเฉียงพูดอย่างเย็นชา สายตาจับจ้องไปที่ใบหน้าของผู้หญิงคนนั้นผู้หญิงยังคงฟื้นตัวจากอาการตกใจที่ลูกชายของเธอถูกเตะแต่ก็ต้องตกใจเมื่อเห็นเขาจ้องมองผู้ที่เสียชีวิตด้วยน้ำมือของ โจวเฉียง มีมากมายนับไม่ถ้วนและเขามีกลิ่นอายของเจตนาฆ่าที่แข็งแกร่ง โดยเฉพาะอย่างยิ่งเมื่อเขาโกรธผู้หญิงคนนั้นรู้สึกราวกับว่าเธอตกเป็นเป้าของสัตว์ร้ายในยุคก่อนประวัติศาสตร์ และไม่ว่าเธอจะกระทำเช่นไร คอของเธอก็จะถูกฉีกออกในวินาทีต่อมาเธอปล่อยมืออย่างสั่นเทา ขนมปังกรอบในมือร่วงหล่นถึงพื้น จากนั้นเธอก็คุกเข่าลงและเริ่มหมอบคลาน“ฉันขอโทษ ฉันขอโทษ! เราไม่รู้จักกูเขาไท่! ได้โปรดอย่าถือสาเราเลย! เราแค่ล้อเล่นกับหลานสาวตัวน้อยของเรา!”โจวเฉียง แต่ง
