่างแน่นอน“พี่เจียนหลง!”หลิวเมี่ยว มองไปที่ชายคนนั้นอย่างตื่นเต้น แต่ชายคนนั้นเพียงแค่เหลือบมองมาที่เธอก่อนที่เขาจะจ้องไปที่ โจวเฉียงโจวเฉียง ได้เห็นสิ่งนี้เมื่อเขาถูกพาตัวไป ชายคนนี้เคยบอกจื้อโต้ว ในตอนนั้นด้วยป้ำว่าชายคนนี้จะต้องรอดอย่างแน่นอนแต่เขาไม่เคยคาดคิดว่าภายในเวลาไม่ถึงหนึ่งวัน ชายผู้นี้จะกลับมาที่นี่และดูเหมือนว่าเขาจะพาผู้หญิงทั้งหมดจาก ค่ายหมาป่าทมิฬ มาด้วย!“ที่นี่ไม่ต้อนรับคุณ กรุณาออกไป”ถังเจียนหลง พูดอย่างเย็นชา อาจเป็นเพราะความหิว เสียงของเขามีความรู้สึกเบาการแสดงออกของหลิวเมี่ยวแข็งตัว“พี่เจียนหลงฉันเอง! เมี่ยวเมี่ยว!”ชายคนนั้นมองมาที่เธอ“ตั้งแต่วันที่เธอไม่เชื่อฟังและแอบออกไป เธอก็ไม่ใช่ชาวเมืองอีกต่อไป”คำพูดเย็นชาถูกพ่นออกมา และหลิวเมี่ยวก็นั่งลงบนพื้นด้วยความงุนงงโจวเฉียง มองไปที่หลิวเมี่ยวแล้วส่ายหัวเขาเคยสงสัยว่า หลงตูปึ่งไม่มีทางออกที่ดีกว่านี้สำหรับเมืองนี้ ทำไมสามารถจับหลิวเมี่ยวได้กลายเป็นว่าเธอแอบออกไปเองฉากนั้นตึงเครียดทันที และผู้หญิงที่อยู่เบื้องหลัง โจวเฉียงก็ไม่กล้าหายใจโจวเฉียง ถอนหายใจและหันไปหา ถังเจียนหลง“มาหารือเรื่องความร่วมมือกัน ฉันมาจากที่อื่น ฉันรู้ข่าวพิเศษบางอย่าง ฉันยังสามารถจัดหาอาหารให้คุณ เช่น เนื้อกระป๋อง เป็นต้น”โจวเฉียงบอกเป็นนัยเมื่อเขากำลังหุงข้าวอาหารกระป๋อง ผู้คนจากเมืองปวงหยานก็มาเช่นกัน แต่ในเวลานั้นชายผู้นี้ไม่กล้าเข้าใกล้ห
