าที่นอนอยู่บนเตียงยิ่งน่ากลัวมากขึ้นไปอีกนี่คือชายชราที่ดูมีอายุอย่างน้อยหกสิบเศษ ผมของเขาเปลี่ยนเป็นสีขาวแล้ว ใบหน้าของเขาผอมบางและมีรอยเหี่ยวย่นทั้งหมดกล้ามเนื้อของเขาลีบไปแล้ว และร่างกายส่วนล่างของเขาดูสั้นมากภายใต้ผ้าห่มนวมแต่ดวงตาของชายชรานั้นสดใสและมีสติปัญญาตั้งแต่ตอนที่ โจวเฉียง เข้ามาสายตาของชายชราจับจ้องมาที่เขาราวกับว่าเขาเห็นอะไรบางอย่างแต่โจวเฉียงมั่นใจมากว่าชายชราคนนี้เป็นเพียงคนธรรมดา‘คุณปู่ เขาอยู่ที่นี่’ ถังเจียนหลง พูดด้วยเสียงต่ำ เชื่อฟังอย่างแปลกประหลาด‘สวัสดี’ ชายชราค่อยๆ เปิดปากพูดช้าๆโจวเฉียง พยักหน้าและมองดูเขาโดยไม่พูดอะไรความหมายของการสนทนาของสองคนนี้ดูเหมือนจะยืนยันว่าเขาจะมา‘เมื่อคุณมาเมื่อวานนี้ เด็กคนนี้บอกฉันเกี่ยวกับเรื่องนี้ เราควรออกไปช่วยคุณ แต่พวกเราไร้เรี่ยวแรงจริงๆ.’โจวเฉียง ไม่ตอบสนองและยังคงเงียบถ้าพวกเขาต้องการช่วยจริง ๆ เมื่อวานนี้ พวกเขาแค่ต้องเรียกแมงมุมแดงขั้นที่หกออกมา และผู้คนจากค่ายหมาป่าทมิฬก็ไม่ได้ทำอะไรเลย”“แต่พวกเขาไม่ได้ทำ“แมงมุมแดงประสบอุบัติเหตุนิดหน่อย ดูเหมือนว่าจะเริ่มติดเชื้ออย่างช้าๆ แมงมุมชุดสุดท้ายที่มันผลิตออกมาก็มีปอมบี้แมงมุมอยู่ด้วย”ดูเหมือนจะเข้าใจสิ่งที่ โจวเฉียง กำลังคิดอยู่ ชายชรามองไปที่ประตูแล้วกระปิบสีหน้าของชายชราเมื่อเขาพูดถึงแมงมุมเหล่านั้นนั้นอ่อนโยนมาก ค่อนข้างแปลก“เจียนหลงเริ่มมีปัญหาในการควบคุมแมงมุมแดง
