รมดาที่อ่อนแอจนผูกไก่ไม่ได้ผู้หญิงแบ่งอาหารในมืออย่างระมัดระวัง และมีส่วนเกินด้วยซ้ำพวกเขากินคำเล็ก ๆ หญิงสาวที่นำพวกเธอไปหยิบชิ้นบีบอัดขนาดใหญ่กว่าเล็กน้อยบิสกิตและเดินไปที่ โจวเฉียง“ขอบคุณนะ คุณควรกินอะไรด้วย”โจวเฉียง ส่ายหัวสมรรถกาพทางกายของเขาดีจนสามารถอดอาหารได้หลายวัน และอีกอย่าง เขาไม่ชอบของแบบนี้ด้วย“ฉันชื่อหลิวเมี่ยวฉันถูกจับเมื่อครึ่งปีก่อน คุณวางแผนที่จะไปเมืองซวงหยานหรือไม่”ผู้หญิงคนนั้นแนะนำตัวเองว่าชื่อหลิวเมี่ยวและดูเหมือนจะรู้ทางโจวเฉียง พยักหน้านัยน์ตาของหลิวเมี่ยวฉายแววแห่งความสุข “ฉันเคยอยู่ที่นั่น”ในขณะที่เธอกำลังจะพูดอย่างอื่น จู่ๆ เสียงกรีดร้องของผู้หญิงก็ดังขึ้นจากข้างๆ เธอโจวเฉียง หันศีรษะของเขาอย่างไม่แปลกใจและเห็นสุนัขหมาป่าที่เข้ามาหมาป่าทมิฬ มันตามมาทันแล้วผู้หญิงที่อาศัยอยู่ในค่ายต่างก็คุ้นเคยกับหมาป่าทมิฬเป็นอย่างดี ทุกวัน หลงตูจะล้างสมองพวกเธอโดยบอกพวกเขธอว่าลูกที่พวกเขาให้กำเนิดจะถูกสุนัขตัวนี้กลืนกิน จากนั้นจึงกลายเป็นสุนัขตัวใหญ่ที่คอยปกป้องความปลอดกัยของทั้งค่ายแม้แต่หลายคนก็ถูกพาตัวไปดูลูกของตัวเองถูกกลืนความคิดของ หลงตูและคนของเขาบิดเบี้ยว พวกเขาสนุกกับการเห็นฉากของผู้หญิงที่เจ็บปวดและสิ้นหวังหมาป่าทมิฬโยกไปมาและหยุดอยู่กับที่ ตอนนี้ดวงตาใสสะอาดมองโจวเฉียงอย่างเงียบๆ ไม่ขยับเขยื้อนโจวเฉียง มองไปที่มันสักครู่แล้วพยักหน้า“มันต้องการปกป้องคุณ การกร
