งใจสองสามครั้งไม่มีใครขโมยอะไรไปจากมือเขาได้!การต่อสู้เริ่มรุนแรงมากขึ้น อาหารบนพื้นถูกเหยียบย่ำเป็นชิ้นเล็กชิ้นน้อยเมื่อนานมาแล้ว แต่ตอนนี้ไม่มีใครสนใจเรื่องนั้นแล้วในตอนแรก ทุกคนค่อนข้างอดกลั้นและไม่ได้ต่อสู้จนตัวตายแต่เมื่อยู่หลางโยนมีดบินสองสามเล่มและฆ่าหมาป่าตัวหนึ่งจากด้านข้างของ หลงตู การต่อสู้ก็เริ่มที่จะควบคุมไม่ได้โจวเฉียง ไม่ได้ไปไกลเกินไป เขาปีนขึ้นไปบนต้นไม้โดยมีหนูอยู่ห่างออกไป 50 เมตร และเริ่มสังเกตอย่างเงียบๆหนูเงียบตลอดเกาะแน่นกับลำต้นของต้นไม้ไม่กล้าขยับเลยแต่ความเฉลียวฉลาดในสายตาของชายผู้นี้กลับถูกแทนที่ด้วยความกลัวโดยสิ้นเชิงไม่ว่าผลลัพธ์ของการต่อสู้ครั้งนี้จะเป็นอย่างไร เขาสามารถจินตนาการถึงอนาคตที่น่าสังเวชของเขาได้ถ้าคนของค่ายหมาป่าทมิฬแพ้ เขาคงต้องไปกับคนพวกนั้นตามที่คาดไว้แต่เขาอาจจะไม่สามารถอยู่รอดได้ในที่แห่งนั้น บางทีเขาอาจจะถูกฆ่าโดยตรงหลังจากสูญเสียประโยชน์ไปแย่กว่านั้น เขาอาจถูกใครบางคนกินเข้าไปด้วยซ้ำเขาเคยเห็นฉากแบบนี้มามากเกินไปแล้วและถ้าฝ่ายของ หลงตูชนะ เขาก็ไม่ยอมออกไปง่ายๆเช่นกันเมื่อถึงเวลานั้น พี่น้องที่ตายไปแล้วจะต้องพึ่งพาเขาอย่างแน่นอน มันอาจจะยากสำหรับเขาที่จะตายกล่าวคือ เขาอาจจะตายไม่ว่าอะไรจะเกิดขึ้นในตอนนี้ด้วยความกลัวนี้ จู่ๆ หนูก็หันไปมองโจวเฉียง“คุณ คุณอยากได้ฝูงหมาป่าฝูงนั้นไหม”คำพูดของเขาสั่นเล็กน้อย แต่ดวงตาของเขามีความสิ้นหวังโจว
