องห่วง อยู่กับเราไปก่อนก็ได้”การสนทนาจบลงด้วยความไม่ลงรอยกัน และแม้ว่า หลงตูจะไม่ได้กดดันเขามากไปกว่านี้ แต่ก็มีคนจำนวนมากที่เฝ้าระวังอยู่ในค่ายมีคนอยู่รอบค่าย และอีกสองคนประจำการที่บ้านไม้หลังเล็กกลางค่ายเห็นได้ชัดว่าพวกเขาพยายามขัดขวางใครค่ำคืนนี้ไม่เงียบนัก มีเสียงต่างๆ ปะปนอยู่ในอากาศบางครั้งก็ปะปนกับเสียงกรีดร้องของผู้หญิงแต่ โจวเฉียง ไม่ได้พักผ่อนที่นั่น เขาตรงกลับไปยังโลกแห่งความเป็นจริงเพื่อนอนหลับตราบใดที่เขาแน่ใจว่าคนเหล่านี้ไม่สามารถเข้าไปในบ้านไม้หลังเล็กของเขาได้ ก็คงไม่เป็นไรเขากลับมายังโลกหายนะตอนเจ็ดโมงเช้า“พี่โจว ตื่นหรือยัง”เสียงตะโกนดังมาจากนอกประตู และเสียงที่ดังของหลงตูก็ชัดเจนเป็นพิเศษหลังจากไม่ได้รับการตอบสนอง เขาก็เงียบอยู่ครู่หนึ่งจากนั้นก็มีคนพูดเสียงกระซิบ“เมื่อคืนเขาหนีไปหรือเปล่า”“ปากเสีย! เมื่อคืนไม่มียุงบินออกมาสักตัวเดียว!”เมื่อได้ยินเสียงดังข้างนอกเพื่อเริ่มการโต้เถียง โจวเฉียงเข้าใจ คนเหล่านี้น่าจะเรียกหาเขามาระยะหนึ่งแล้วเขาลุกขึ้นผลักประตูออกไป แน่นอนว่ามีคนอยู่ข้างนอกมากมายใบหน้าที่ค่อนข้างเศร้าหมองของหลงตูโล่งขึ้นทันทีที่เขาปรากฏตัว“พี่ชาย เรากำลังเตรียมออกล่า คุณอยากเข้าร่วมไหม”โจวเฉียง พยักหน้าตอนนี้เขาเต็มไปด้วยความอยากรู้อยากเห็นเกี่ยวกับสถานที่พิเศษแห่งนี้ แน่นอนว่าเขาจะไม่ปฏิเสธเมื่อคนของค่ายหมาป่าทมิฬออกไปล่าสัตว์ พวกเขาทั้งหมดไป หมายควา
