ตั้งใจให้ต้นไม้ใหญ่นี้กำจัดปรสิตโดยพวก ซอมบี้พืช ที่เฝ้าทางเข้า แต่ตอนนี้ดูเหมือนว่าจะเป็นเพียงมาตรการตอบโต้ที่ถูกต้องแน่นอนว่าเขาจะไม่ต้องรอให้ซอมบี้พืชผ่านมาเมื่อมองดูความกลัวที่คุ้นเคยกลับเข้ามาในดวงตาของชายคนนั้น โจวเฉียงไม่ได้แสดงอารมณ์ใด ๆเมื่อเขาเลือกที่จะทำเช่นนี้ เขาควรพิจารณาถึงผลที่ตามมาทั้งหมดเมื่อเสียงเอี๊ยดอ๊าดแปลก ๆ ดังขึ้น ทุกคนก็หันไปมองตำแหน่งของต้นไม้ใหญ่อย่างเงียบ ๆวัตถุรูปร่างคล้ายเถาวัลย์บางๆ ค่อยๆ โผล่ออกมาจากกำแพงและค่อยๆ เคลื่อนเข้ามาด้านในหลายคนเงียบลง แม้ว่าพวกเขาจะกลัวมนุษย์คนอื่นๆ แต่ความกลัวนี้มักจะรุนแรงน้อยกว่าซอมบี้ที่ไม่รู้สถานะ“ไม่ ไม่ ไม่! คุณจะปฏิบัติกับเราแบบนี้ไม่ได้ เราคือเพื่อนมนุษย์ด้วยกัน!”ชายคนนั้นรู้ทันทีถึงเจตนาของ โจวเฉียง และเริ่มร้องขอความเมตตาก่อนที่คนของเขาจะทันได้ทันตอบโต้ เขาโยนอาวุธทั้งหมดลงกับพื้นและดึง C4 หลายใบออกจากกระเป๋าวินาทีต่อมา การเคลื่อนไหวของเขาก็หยุดลงทันทีรากสีดำค่อยๆ ทิ่มแทงหน้าอกของเขา กลิ่นเลือดแรงอบอวลในอากาศต้นไม้ใหญ่ ส่งความปรารถนาอย่างแรงกล้าที่จะกินสิ่งมีชีวิตนี้มีสัญชาตญาณนักล่าต่อมนุษย์แต่ โจวเฉียง ปฏิเสธแม้ว่าเขาจะไม่ได้ต่อต้านซอมบี้เหล่านี้ที่ทำพฤติกรรมที่กล้าหาญ แต่เขาไม่สามารถปล่อยให้ใครกินมนุษย์ต่อหน้าคนจำนวนมากได้“ฉันจะไม่ห้ามใครก็ตามที่อยากออกไป แต่สำหรับคนที่ลืมการะหน้าที่ อย่าหาว่าฉันใจร้าย”เมื่อ
