้นหาว่าลำไหนใกล้เราที่สุด และให้เรือดำน้ำโพไซดอนไปบรรทุกของที่นั่น!’โจวเฉียง กล่าวด้วยสายตาที่ดุร้ายนี่ไม่ใช่แค่การค้าอีกต่อไป เขายังตัดสินใจปล้นมันด้วยซ้ำการเสียเวลาเพียงเสี้ยววินาทีอาจหมายถึงความตายของมนุษย์อีกคน!ลูซี่พยักหน้าและกำหนดทิศทางของเรือดำน้ำโพไซดอนอย่างรวดเร็วเป็นประเทศที่ใกล้กว่า เกาหลี‘ตอนนี้ฉันค่อนข้างกลัว ถ้ามีใครจุดบุหรี่ตอนนี้ พวกเราอาจจะตายกันหมด’ปาร์คชานยอลจ้องไปที่ดาดฟ้าขนาดใหญ่ใต้เท้าของเขาอย่างระมัดระวัง ราวกับว่าเขาสามารถเห็นสิ่งที่อยู่ข้างใต้‘จงกล้าหาญ หากความร่วมมือนี้สำเร็จ ผู้ปกครองจะให้รางวัลแก่เราอย่างมากมายแน่นอน! บางทีเราอาจจะได้เป็นขุนนาง!’ทั้งสองคนยังคงยึดมั่นในความฝันถึงอนาคตที่สวยงาม โดยไม่ได้สังเกตเห็นสิ่งมีชีวิตใต้น้ำขนาดยักษ์ที่ค่อยๆ เข้าใกล้พวกเขา ซ่อนตัวอยู่ใต้เกลียวคลื่นโจวเฉียง กำลังไตร่ตรองคำถาม เขาไม่มีเวลามายุ่งกับเจ้าพวกนี้เนื่องจากเวลาที่จำกัด เขาควรจะฆ่าพวกมันทั้งหมด ปิดเสียงพวกมัน และใช้ระบบเพื่อเอาเสบียงออกไปหรือไม่?หรือควรจะคุยกันก่อน ขับไล่พวกเกาหลี แล้วค่อยเอาของไป?หลังจากครุ่นคิดอยู่พักหนึ่ง ในที่สุดโจวเฉียงก็ตัดสินใจดูว่าอีกฝ่ายมีท่าทีอย่างไรก่อนที่จะตัดสินใจเมื่อเรือดำน้ำโพไซดอนขนาดใหญ่โผล่ขึ้นมาจากใต้น้ำ เรือขนาดยักษ์ที่ปาร์คชานยอล และกลุ่มของเขาก็สั่นสะท้านอยู่สองสามครั้งเรือยักษ์ลำนี้ซึ่งทุกคนมองว่าเป็นเรือดำน้ำขนาดใหญ่ให
