“โอ้?”
ยังไม่ทันที่ทุกคนจะทันได้ตั้งตัว
หลินอันก็ปรากฏตัวขึ้นตรงหน้าอวิ๋นหลินในทันที ใช้มือเดียวจับคอของเธอขึ้นมาอย่างแรง ปลายนิ้วออกแรงเพียงเล็กน้อย แต่กลับทำให้เธอหายใจลำบาก
ความหวาดกลัว…ความตกตะลึง…
ภาพที่เกิดขึ้นในชั่วพริบตานั้นทำให้เธอสั่นสะท้าน
“เธอ…”
“กำลังมองอะไรอยู่?”
หลินอันเข้าไปกระซิบข้างหูเธอ เสียงเจือความอยากรู้อยากเห็น
“ปล่อยพี่สาวฉัน!”
อวิ๋นเทียนแทบจะถลึงตาออกมาโดยไม่รู้ตัว อยากจะพุ่งเข้าไปช่วยอวิ๋นหลิน
“วูม-”
ดาบยาวโลหะผสมที่ลอยอยู่กลางอากาศจ่ออยู่ที่หว่างคิ้วของเขา ค่อยๆ หมุนวน
“เงียบซะ ไม่งั้นฉันจะฆ่าแก”
พลังจิตระเบิดออกเต็มที่ กดดันพลังที่พุ่งไปข้างหน้าของเขาให้เหลือน้อยที่สุด จางเถี่ยหัวเราะเยาะอย่างเย็นชา ล็อกหุ่นยนต์สีดำไว้แน่นในชั่วพริบตา
“เจ้าหนู อยู่เฉยๆ”
“อ๊ะ!”
เมื่อจางเถี่ยลงมือ กลุ่มคนของอวิ๋นหลินก็ตกใจกลัว ใบหน้าเต็มไปด้วยความตื่นตระหนก
“พวกแกจะทำอะไร!?”
“แบบนี้มันผิดกฎหมายนะ!”
พวกเขารีบหลบไปอยู่ข้างๆ ราวกับว่าการรวมกลุ่มจะทำให้รู้สึกปลอดภัย
จางเถี่ยหันไปมองฝูงชนที่ตื่นตระหนก ยิ้มอย่างเหี้ยมเกรียม:
“ไอ้เฒ่า ปิดปากหมาของแกซะ”
ทั่วทั้งสนามเกิดความโกลาหล
หลินอันมองผู้หญิงใน
