ียงกรีดร้องเสียดแทงดังราวกับเสียงฟ้าร้อง ทำให้รู้สึกหูหนวกเสียงดิ้นที่ลื่นไหลนั้นรุนแรงขึ้น และ โจวเฉียงก็ถอยห่างออกไปอย่างรวดเร็วเขาถูกค้นพบ! เขามีเวลาล่องหนเพียงสองนาทีเขารีบกระโดดหนี และเมื่อเขาเงยหน้าขึ้น เขาก็เห็นหนวดจำนวนนับไม่ถ้วนโบกไปมาราวกับกำลังรออะไรบางอย่างโจวเฉียงเหงื่อแตกพลั่กแม้แต่ไทแรนท์ลำดับที่สี่ก็ไม่มีพลังที่จะต้านทานได้ ดังนั้นเขาซึ่งเป็นซอมบี้กลายพันธุ์พิเศษลำดับที่สี่ผู้กลืนชีวิตจะต้องพบกับชะตากรรมเดียวกันอย่างแน่นอนแม้ว่าตอนนี้เขาจะมีทรัพยากรสำรอง แต่มันก็เจ็บปวด!โชคดีที่หนวดเหล่านี้แกว่งไปแกว่งมาด้วยความสงสัย ไม่พบเขาในวินาทีแรกเขาฉวยโอกาสฉวยโอกาสที่หนวดเหล่านี้สบกัน โจวเกียงเลือกช่องว่างและวิ่งออกไปทันทีขณะที่เขาออกจากโรงงาน เขาเริ่มเรียกผีเสื้อพายุมรณะออกมาเขาปล่อยพวกมันสิบตัวที่จัตุรัส และตอนนี้เขาปล่อยพวกมันห้าตัวผีเสื้อพายุมรณะห้าตัวกระจัดกระจายและโจมตีฝูงซอมบี้ทั้งหมด!“ปีกสี! พายุมรณะ! ลำแสงมรณะ!”อักษรรูนบนผีเสื้อพายุมรณะเริ่มดิ้นอย่างบ้าคลั่ง จากนั้นพวกมันก็เริ่มโจมตีอย่างไม่เลือกหน้าซอมบี้ธรรมดาไม่มีพลังเมื่อเผชิญกับการโจมตีดังกล่าวหรือไม่ก็ถูก คนขายเนื้อปราบปรามจนไม่กล้าขยับในเวลาเพียงครู่เดียว ซอมบี้หลายร้อยตัวกลายเป็นเศษซากที่ปลิวว่อน ฉวยโอกาสนี้ โจวเฉียงเริ่มวิ่งการเคลื่อนไหวของเขาในตอนนี้ไม่สามารถล่องหน เขาเริ่มวิ่งต่อหน้าทุกคนและการเคลื่อนไหวขอ
