ผ่านไปอีกคืนแห่งความไร้สาระเช่น “มังกรคู่ออกทะเล” และกระบวนท่ากระโดดร่ม 50ขั้น.ไม่ว่าในกรณีใด มันเต็มไปด้วยการแสดงตลกตอนเช้าตรู่โจวเฉียง ลุกขึ้น และผู้หญิงทุกคนในห้องนั่งเล่นก็ลุกขึ้น แต่ละคนมอง โจวเฉียง อย่างขุ่นเคือง ราวกับว่าเขาทำอะไรผิดกับพวกเธอมู่เสี่ยวหยูกัดริมฝีปากของเธอเล็กน้อยและยืนอยู่ข้างหน้าโจวเฉียง“คราวหน้าช่วยเงียบกว่านี้หน่อยได้ไหมกับจ้าวหมานหมาน”“ได้ยินทั้งตึกเลย”โจวเฉียง รู้สึกอายเสียงที่เขาทำดังขนาดนั้น?จ้าวหมานหมาน ซึ่งนั่งอยู่บนโซฟาหน้าแดงจนแทบจะระเบิดแต่โจวเฉียงคือใคร? เขาจ้องมาที่เธอและพูดว่า “คืนนี้ถึงตาเธอแล้ว”ด้วยคำพูดเหล่านั้น ดวงตาของ มู่เสี่ยวหยูก็เบิกกว้างอย่างมากทุกคนที่อยู่รอบๆ ต่างหัวเราะออกมา ทำให้ใบหน้าของ มู่เสี่ยวหยูเปลี่ยนเป็นสีแดงอย่างรวดเร็ว“หืม ใครจะสนใจคุณล่ะ”“คุณอยากได้ คุณอยากกินเค้กและต้องได้กินตลอดรึไง”“ฮึ่ม”ด้วยเหตุนี้ มู่เสี่ยวหยูจึงวิ่งกลับไปที่ห้องของเธอเหมือนกำลังหลบหนีในใจของเธอรู้สึกท้อแท้เล็กน้อยเธอควรจะไปด้วยหรือไม่?โอ้ที่รัก มันน่าอายมากหลังจากที่มู่เสี่ยวหยู หวาดกลัว โจวเฉียงก็มองไปรอบ ๆผู้หญิงที่กำลังหัวเราะและพูดคุยกัน บางคนถึงกับพองอกอย่างกล้าหาญ โดยไม่กลัวโจว เฉียงเลยโจวเฉียง รู้สึกหงุดหงิด จิ้งจอกเหล่านี้“กินข้าวเช้าแล้วไปต่อกันวันนี้”ไม่สามารถยั่วยุพวกเธอได้ โจวเฉียงรีบเปลี่ยนเรื่องหลังจากรับประทานอาหารเช้ากับพวกเธอแล้ว
