ี่ข้อมือแล้วถามว่า ‘คุณหิวไหม? อยากกินอะไรมั้ย’นาหลันหนิง ส่ายหัวและพูดว่า ‘ฉันไม่หิว’โจวเฉียง ไม่ยืนกราน เขาพูดว่า ‘มันดึกแล้ว ไปเริ่มกันเลยมามอบค่ำคืนที่น่าจดจำให้พวกเขากันเถอะ’
นาหลันหนิงพยักหน้า เธอถูกเจ้านายปลุกเร้าและกำลังจะระบายความโกรธที่ท่าเรือทหารแห่งนี้เธอกลายร่างเป็นมังกรอีกครั้งต่อหน้า โจวเฉียงเสื้อผ้าที่เธอเพิ่งใส่กลายเป็นชิ้นเล็กชิ้นน้อยบนพื้นทันทีจากนั้น นาหลันหนิง มองไปที่ โจวเฉียง กระพือปีกของเธอและด้วยลมกระโชกแรงเธอก็ลอยขึ้นไปในอากาศโจวเฉียง หัวเราะเบา ๆ หยิบมอเตอร์ไปค์ของเขาและขี่ไปทางปานดิเอโกการแสดงที่ดีกำลังจะเริ่มขึ้นนาหลันหนิง รู้ว่ารูปลักษณ์ของเธอจะทำให้โลกสมัยใหม่นี้ตกอยู่ในภาวะตื่นตระหนกแต่สิ่งนี้ทำให้เธอตื่นเต้นแทน‘นี่คือรันเวย์ของฉัน’เนื่องจากเจ้านายของเธอไม่กลัว เธอจึงทำตามที่เขาต้องการเธอยิ้ม และบินต่ำเหนือพื้นดินเธอไม่ได้ก้าวผ่านถิ่นทุรกันดารนาหลันหนิง บินตรงไปที่ทางหลวงใกล้เคียง
ที่นี่มีรถยนต์จำนวนมาก เนื่องจากอยู่ใกล้กับทางเข้าปานดิเอโกในคืนที่มืดมิด ไฟรถเกิดแสงเป็นแถบยาวนาหลันหนิง อยู่ในอารมณ์ขี้เล่นเนื่องจากเจ้านายของเธอต้องการปลุกระดม เธอจึงต้องยอมเล่นไปกับเขาด้วยการกระพือปีกอย่างดุดัน นาหลันหนิงจึงลดความเร็วลงและบินข้ามทางหลวงอย่างรวดเร็วด้วยความสูงเพียงสิบเมตรในคืนที่มืดมิด รถยนต์หลายคันไม่ได้สังเกตเห็นปอมบี้มังกรบินขนาดใหญ่เหนือศีรษะแต่มันก็
