จวเฉียง ก็กอดเธอจากด้านหลังตำแหน่งที่ โจวเฉียง จับเธอคือ. เขากะพริบตา ตระหนักได้ถึงบางสิ่งแต่ในฐานะโจวเฉียงที่เป็นเจ้านาย เขาไม่สนใจในความเป็นจริงเขาบีบก่อนที่จะปล่อยการซ้อมก็น่าจะมีประโยชน์บ้างไม่ใช่เหรอ?“เรามาหยุดที่นี่กันเถอะ”โจวเฉียง ทิ้งประโยคและเดินจากไปอย่างมีความสุขเหลือเพียง หลิวเซี่ย ที่ยืนอยู่ที่นั่นด้วยความงุนงงเธอเพิ่งถูกเอาเปรียบงั้นเหรอ?เธอสงสัยว่า โจวเฉียง ขอให้เธอฝึกฝน. การฝึกแบบนั้นคืออะไรเมื่อทั้งสองกลับมายังจุดที่ หลี่ซีเจีย และคนอื่นๆ อยู่สายตาของพวกเธอก็เคลื่อนไปมาระหว่าง โจวเฉียง และ หลิวเซี่ย เนื่องจากทั้งคู่ดูแปลกๆ“แค่ก!”“เอาล่ะ ไปกันเถอะ”โจวเฉียง เบี่ยงเบนความสนใจของพวกเธอทันที
ไม่มีอะไรจะบรรจุมากนัก โจว เฉียง คิดอยู่ครู่หนึ่ง รถตู้มีขนาดไม่กว้างมาก ดังนั้นเขาจึงเก็บรถตู้กลับเข้าไปในช่องเก็บของ จากนั้นจึงนำรถบ้านออกไปต่อหน้า หลิวเซี่ย และคนอื่นๆที่ตกตะลึงพื้นที่เก็บของของ โจวเฉียง เป็นเหมือนหีบสมบัติ อย่างไรก็ตาม อะไรก็ตามที่มีประโยชน์ก็เก็บไว้ในนั้นเช่นเดียวกับรถบ้านคันนี้ มันเป็นสิ่งที่ โจวเฉียง ได้รับมาจากวันสิ้นโลก จากนั้นเขาก็ให้ เจี่ยเจิ้งฉู่และทีมของเขาทำความสะอาดและซ่อมแซมมันหลิวเซี่ย และคนอื่น ๆ มองไปที่ โจวเฉียง ด้วยท่าทางแปลก ๆผู้ชายหนึ่งคนกับผู้หญิงเจ็ดคน รถบ้านหนึ่งคัน. ใคร ๆ ก็คิดเกินเลยเมื่ออยู่ในรถบ้าน โจวเฉียง ได้เปิดใช้งานเทคโนโลยีการขับข
