วกับเรื่องนี้แล้ว เธอแค่ไม่เต็มใจที่จะยอมแพ้ไม่เป็นไร อย่างน้อยเธอก็คงไปตายข้างนอก
ราชินีนักสู้ชำเลืองมองเขาและพูดด้วยน้ำเสียงที่สงบ:“กลับไปบอกหัวหน้าของคุณว่า ฉันชนะแล้วและฉันได้รับอิสรภาพ”“ความตายไม่น่ากลัว”พูดแล้วเธอก็ไม่สนใจเขาอีก และค่อยๆ ลากร่างที่บอบช้ำของเธอไปที่ต้นไม้ข้างถนนเธอพิงลำต้นของต้นไม้และค่อยๆนั่งลงบางทีการตายที่นี่ก็ไม่ใช่เรื่องเลวร้ายถนนพลุกพล่านไปด้วยผู้คน แต่ไม่มีใครกล้าเข้าใกล้ราชินีนักสู้หลายคนหยุดแต่เลือกดูได้อย่างเดียวไม่ว่าพวกเขาจะรู้สึกเห็นอกเห็นใจมากเพียงใด พวกเขาไม่กล้าเคลื่อนไหวใด ๆ เมื่อชีวิตของพวกเขาถูกคุกคามราชินีนักสู้นั่งลง มองดูการมาและไปของผู้คนที่นี่ และมองดูผู้คนที่ยืนดูที่นี่ด้วย มีรอยยิ้มเย้ยหยันบนใบหน้าของเธอเธอวางมือบนด้ามจับของใบมีดต่อสู้นี้ ต้องการที่จะดึงมันออกมาขณะที่ โจวเฉียง เดินไปหาราชินีนักสู้ เขาก็หยิบบุหรี่ออกมา คาบไว้ในปาก จุดไฟ และพ่นควันเป็นวง
ผู้คนที่หยุดที่นี่ต่างก็ตกตะลึงเมื่อเห็นใครบางคนกำลังเดินไปหาราชินีนักสู้ในที่สุดโดยเฉพาะอย่างยิ่งเมื่อพวกเขาเห็น โจวเฉียง สะอาดและเป็นระเบียบเรียบร้อยเหมือนนายน้อยในโลกหายนะนี้ คนเหล่านี้ไม่ง่ายที่จะยั่วยุ ปึ่งหมายความว่าพวกเขามีเสบียงมากมาย กินและดื่มได้ดีที่สำคัญคือมีน้ำให้อาบด้วยช่องว่างแบบนี้เหมือนช่องว่างระหว่างคนรวยกับคนธรรมดาผู้ชายคนนี้เป็นใครบังอาจเมินคำสั่งหัวหน้า?“ถ้าฉันเป็นค
