ณใกล้เคียงโจวเฉียง เตะเปิดประตูหน้า รีบเข้าไป แล้วเข้าไปในห้องที่ชั้นหนึ่งภายในเวลาไม่ถึงนาที เสียง “หึ่ง” ก็ดังขึ้นเมฆดำทะมึนขนาดใหญ่ก็ปรากฏขึ้นบนท้องฟ้าปกคลุมพื้นที่ด้านล่าง“นั่นคืออะไร?”
“โอ้พระเจ้า ซอมบี้มีปีกเล็กๆ?”“ดูเหมือนว่ากลุ่มซอมบี้เมฆ”“วิ่ง!”นักรบพันธุกรรมในนิคมล้วนตกอยู่ในความหวาดกลัวพวกเขาต้องการหนีอย่างสิ้นหวังจำนวนของซอมบี้เมฆเกินกว่าจะจินตนาการได้ ก่อตัวเป็นก้อนเมฆสีดำหนาทึบกดลงไปที่พื้นซอมบี้เมฆชนิดนี้ดูเหมือนหัวกระโหลก นักรบพันธุกรรมมากมายไม่เคยเห็นมาก่อนในความมืด คนส่วนใหญ่ไม่รู้ด้วยซ้ำว่ามันคืออะไรหรือมีกี่ตัวเสียงปืนดังกึกก้อง แม้แต่พลังยิงต่อต้านอากาศยานก็เข้าร่วมการยิงนักรบพันธุกรรมบางคน ถืออาวุธเย็น เหวี่ยงเข้าใส่ซอมบี้เมฆที่บินโฉบไปมาแต่จำนวนของซอมบี้เมฆนั้นมากเกินไป พวกเขาดำดิ่งลงมาโอบกอดนักรบพันธุกรรมแต่ละคน
ประกายไฟโผล่ออกมาจากร่างของซอมบี้เมฆ ซึ่งเกิดจากกระสุนที่โดนพวกมัน กระสุนไม่สามารถเจาะทะลุพวกมันได้ราวกับเหล็กซอมบี้เมฆที่บินลงมาสวมกอดผู้รอดชีวิตและเริ่มกัดแทะเสียงกรีดร้องก้องอยู่ในอากาศอย่างต่อเนื่องเมื่อซอมบี้เมฆถลาและจากไป สิ่งที่เหลืออยู่คือแอ่งเลือด ไม่เหลือแม้แต่กระดูก ถูกซอมบี้เมฆพวกนี้กินไปหมดโจวเฉียงและ หลี่ซีเจีย มองออกไปนอกหน้าต่างกลุ่มซอมบี้เมฆกำลังแทะนักรบพันธุกรรมที่อยู่ไม่ไกล คนคน นั้นกรีดร้อง พยายามดิ้นให้หลุด แต่นิ้วที่ยาวและแหลมคม
