ม่หยุด
“หัวหน้าหลิน! ให้ตายสิ ผมเสียดายที่ไม่ได้พกกล้องถ่ายรูปมาด้วย!”
“ให้ตายเถอะ ท่านไม่รู้หรอกว่าเมื่อกี้นี้มันเท่ขนาดไหน!”
“ฟุ่บเดียวตายเป็นเบือ ดาบนั่นเหมือนแสง เหมือนสเปเชียลเอฟเฟกต์ในหนังเลย ฟุ่บๆๆ!”
“แค่เห็นก็มันส์แล้ว!”
จางเถี่ยโบกไม้โบกมือ น้ำลายกระเด็น ด้วยความตื่นเต้น ราวกับว่าการโจมตีเมื่อครู่นี้เป็นฝีมือของเขาเอง ดีใจยิ่งกว่าหลินอันเสียอีก
นักเรียนในฐานที่มั่นข้างๆ มองหลินอันด้วยสายตาที่ร้อนแรง หันไปพูดคุยกับเพื่อนข้างๆ เป็นครั้งคราว พยายามกดเสียงให้เบาลง
“ให้ตายสิ นี่มันมันส์ยิ่งกว่าดูหนังฟอร์มยักษ์อีก!”
“รอให้เรากลับฐานแล้ว เล่าเรื่องที่เราเห็นในวันนี้ให้ฟัง พวกบ้านนอกนั่นต้องอ้าปากค้างแน่”
ชายหนุ่มที่สวมเสื้อกล้ามเขย่าเพื่อนข้างๆ อย่างแรงด้วยความตื่นเต้น ในดวงตาราวกับมีแสงประกาย
“ให้ตายเถอะ! จอมยุทธ์กระบี่! ให้ตายสิ! ฉันได้เห็นจอมยุทธ์กระบี่ตัวเป็นๆ!”
“นายรู้ไหมว่าจอมยุทธ์กระบี่คืออะไร!? แบบในนิยายนั่นแหละ!”
หากไม่ใช่เพราะไม่กล้าทำตัวเหลวไหลต่อหน้าหลินอัน เขาคงอยากจะตะโกนออกมาดังๆ
สำหรับคนหนุ่มสาวในปัจจุบัน จะมีอะไรเท่ไปกว่าจอมยุทธ์กระบี่อีกหรือ?
ผู้ปลุกพลังธาตุไฟที่ถูกเขากอ