บีบข้อมือของเขาเข้ามาทำให้ หวงต้าหยากรีดร้อง ความเจ็บปวดที่รุนแรงทำให้ใบหน้าของเขาเปลี่ยนไป
โจวเฉียง จับมือชายคนนี้ แต่เขาจ้องมองไปรอบ ๆใบหน้าของ หลิวเชียงกั๋ว และคนอื่น ๆ ไม่ถูกต้อง พวกเขาสูญเสียสีไปทีละคน ล้มตัวแข็งทื่อ ชักเกร็งเป็นครั้งคราวใบหน้าของพวกเขาแสดงความสุข ความดุร้าย และความกลัวตามที่คาดไว้ พวกเขาทั้งหมดตกอยู่ในสภาวะประสาทหลอนเมื่อรวมพฤติกรรมของคนเหล่านี้เข้าด้วยกัน หัวเราะอย่างไม่สะทกสะท้าน โจวเฉียงพบคำตอบแล้ว“แก. ปล่อยฉัน แกกำลังร้องขอความตาย”ในที่สุด หวงต้าหยา ก็หยุดหายใจ แต่สาปแช่งโจวเฉียงหรี่ตาและพูดว่า “ปากคุณเหม็นมาก งั้นก็หุบปากไปตลอดกาล”เขาปัดมือที่ถืออยู่ออกหวงต้าหยา ถูกโยนออกไปอย่างรุนแรงยังคงอยู่กลางอากาศโดยไม่ล้ม หนวดที่แข็งแรงกระแทงออกไปและทำให้ หวงต้าหยา ลอยขึ้นกลางอากาศเลือดกระเซ็นทำให้ทุกคนที่นี่ตกตะลึงการเปลี่ยนแปลงนี้เกิดขึ้นกะทันหันเกินไป
แน่นอนว่าผู้ที่เคลื่อนไหวไม่ใช่ โจวเฉียง แต่เป็น หมอแห่งความตายหลี่ซีเจียมองไปที่ หมอแห่งความตาย จากนั้นมองไปที่หวงต้าหยา ที่ปลิวไป ความประทับใจของ โจวเฉียง ที่มีต่อเธอยังคงโหดเหี้ยมและรุนแรงเช่นเคย“ไอ้เวร แกรนหาที่ตาย”นักรบพันธุกรรมในโรงอาหารโกรธมากแต่พวกเขาเป็นเพียงนักรบพันธุกรรมระดับหนึ่งหรือสองคนเท่านั้น ความแข็งแกร่งในสายตาของ โจวเฉียง นั้นไม่มีค่าอะไรเลยโจว เฉียงไม่จำเป็นต้องเคลื่อนไหว เขาออกคำสั่งหมอแห่งความ
