ดชีวิตทุกคนมีเพียงความคิดเดียวในใจ: ไปที่เมืองจางโจวพวกเขาคงพอแล้วกับชีวิตปัจจุบันแม้ว่าหนทางข้างหน้าจะเต็มไปด้วยอันตราย พวกเขาก็ยังกล้าที่จะออกไปโดยไม่ลังเล ดีกว่ารอตายที่นี่สองนาทีผ่านไปอย่างรวดเร็ว พี่อ้วนก็หยิบเนื้อสีเหลืองทองออกมาจากกระทะจัดใส่จานเขาลิ้มรสกลิ่นด้วยการดมลึก ๆ ใบหน้าของเขาเต็มไปด้วยความมึนเมา
“คุณคงนึกภาพไม่ออกหรอกว่ากลิ่นของเนื้อจะแรงขนาดไหนเมื่อทอดจนเป็นสีน้ำตาลทอง สเต็กชิ้นไหนก็เทียบไม่ได้”พี่อ้วนชิมแป๊บเดียวก็นั่งลงเขาเปิดไวน์แดงรินใส่แก้วหยิบมันขึ้นมาแล้วหมุนเบา ๆ ให้ไวน์เต้นรำในแก้ว“ไวน์นี้ดีจริงๆ ดูสีที่เกาะแก้วสิ”เขาหัวเราะเบา ๆ จิบเล็กน้อยแล้ววางลงจากนั้นเขาก็หยิบส้อมและมีด เงยหน้าขึ้น และพูดกับกล้องว่า “ท่านสุภาพบุรุษและสุภาพสตรี ผมกำลังจะเริ่ม”จากนั้นเขาก็หั่นเนื้อด้วยมีดแล้วคีบชิ้นหนึ่งเข้าปากเห็นพี่อ้วนก้มหัวเคี้ยวเร็วๆครู่ต่อมา เขาเงยหน้าขึ้น ใช้ผ้าเช็ดปากซับน้ำที่มุมปากเบาๆ แล้วพูดว่า “ฉันไม่รู้ว่าทำไม แต่การกินเนื้อนี้ ฉันนึกถึงแม่ของฉัน ถ้าเป็นเช่นนั้น ไม่ใช่เพราะวันสิ้นโลกนี้ แม่ของฉันจะยังอยู่ที่นี่ แม่จะทำพอร์คชอปให้ฉันอร่อยกว่านี้อีก”“พี่น้องทั้งหลาย ผู้นำของเราเป็นผู้ที่เปี่ยมด้วยความยุติธรรมและความรับผิดชอบ”“ขออนุญาตใช้คำว่า ‘มหาบุรุษ'”
“เพราะเขาสร้างนิคมอย่างมีระเบียบ จัดระเบียบผู้รู้ทั้งหลาย และเราร่วมกันรักษาความมั่นคงแห่งนิคม”“เพื่อแก้
