ณต้องผ่านพื้นที่มากมายที่ปอมบี้รวมตัวกันเป็นฝูง และต้องผ่านช่วงป้อมปราการแดงด้วย.”“ปราการแดง?”ดวงตาของ โจวเฉียง งงงวยหวังคังเหนียน กล่าวว่า: “นี่คือชื่อฐานของผู้รอดชีวิตนี้ผู้รอดชีวิตส่วนใหญ่ใน กว่างหนาน กระจุกตัวอยู่ในนิคมนี้ แต่.ฐานนี้เป็นระบบทาส เราคือผู้คนที่หลบหนีจากป้อมปราการสีแดง เราไม่ต้องการถูกตีตราเป็นทาส”เมื่อคิดถึงการหลบหนี พวกเขาคือผู้คนนับพันที่หิวโหยจนตาย เสียชีวิตในการต่อสู้กับปอมบี้ในที่สุดก็เหลือไม่ถึงร้อยคนที่น่าปลอบใจคือการตกอยู่ในอันตรายแบบนี้ ทำให้พวกเขากลายเป็นนักรบพันธุกรรมจากคนธรรมดาแสงเย็นส่องประกายในดวงตาของ โจวเฉียงจุดจบของโลกนี้เป็นตัวขยายธรรมชาติของมนุษย์จริงๆสัตว์ประหลาดและผีทุกประเภทได้ออกมาทาส?
พูดได้คำเดียวว่าหัวของไอ้สารเลวนั่นถูกหนีบ และนั่นเป็นเหตุผลว่าทำไมเขาถึงเป็นแบบนี้อาจเป็นเพราะอำนาจและอิทธิพลที่แท้จริงที่ทำให้เขาสูญเสียความเป็นตัวเองและปลดปล่อยความทะเยอทะยานในทางที่ผิดโจวเฉียงไม่ได้คิดถึงป้อมปราการสีแดง แต่มองไปที่พืชที่พวกเขาตั้งชื่อว่าบัวเขียว แล้วพูดว่า “คุณพึ่งสิ่งเหล่านี้เพื่อความอยู่รอด?”“ใช่!”หวังคังเหนียนพยักหน้าและพูดว่า “ถ้าเราโชคดี เราเก็บได้หลายร้อยกิโลกรัมต่อวัน ถ้าโชคไม่ดี เราก็เก็บอะไรไม่ได้เลย”“เราก็คิดเหมือนกันว่าจะไปทางต้นน้ำ แต่กำลังของเราไม่พอจะเสี่ยง”“โครก!”ในขณะนี้ ท้องของ หวังคังเหนียน ส่งเสียงคำรามเนื่องจากความหิวเ
