แสงระยิบระยับเมื่อผ่านศีรษะของ ไทแรนท์“สาด!”เสียงของมีดต่อสู้ที่ตัดผ่านกล้ามเนื้อและกระดูกนั้นชัดเจนมากไทแรนท์ขั้นที่สี่ที่ครั้งหนึ่งไม่มีใครท้าทาย ซึ่งตอนนี้อยู่ในมือของ โจวเฉียง ถูกสังหารทันทีในการเผชิญหน้าหัวของมันแยกออกและร่างอันใหญ่โตก็ล้มลง
ไร่นาถูกบดขยี้โจวเฉียงเพียงแค่ชำเลืองมองมัน ผ่าครึ่งซอมบี้หลายตัวอย่างไม่ไยดีเมื่อเวลาผ่านไป โจวเฉียงไม่รู้ว่านานแค่ไหนที่เขาฆ่าจนจำนวนซอมบี้ค่อยๆ เบาบางลง“ดูเหมือนจะง่ายเกินไปที่จะฆ่า”โจวเฉียง ฆ่าซอมบี้ไม่หยุดและพุ่งเข้าหาหมอกในไม่ช้า โจวเฉียง ไม่พบซอมบี้ พื้นที่ว่างเปล่าหมายความว่าเขาเกือบจะกำจัดซอมบี้ทั้งหมดในระลอกนี้แล้วเหรอ?โจวเฉียง ตกตะลึง“ฉันรุนแรงเกินไปหรือเปล่า”โจวเฉียง หัวเราะเบา ๆโจวเฉียง เดินเตร่ไปรอบๆ กำจัดซอมบี้ที่กระจัดกระจายออกไปค่อยๆ ไม่มีซอมบี้ยืนอยู่ที่นี่ความสูญเสียของ โจวเฉียง นั้นแทบไม่มีนัยสำคัญ มีเคียวศพของเขาตายไปเพียงสิบตัวเท่านั้นหมอกหนาที่นี่เริ่มมีทีท่าว่าจะกระจายตัว
“เราถอนตัวได้แล้ว”โจวเฉียง ออกคำสั่งไทแรนท์สิบตัว รังนางพญาสิบตัว คีปเปอร์ห้าสิบตัว และเคียวศพกว่าเก้าร้อยตัวภายใต้การปกคลุมของหมอกหนา พวกเขาเริ่มออกจากสถานที่นี้โจวเฉียง สั่งให้พวกเขาไปที่เมืองเทียนเว่ยพวกเขายังคงล่าซอมบี้ต่อไปในเขตชานเมืองทางตะวันออกของเมืองเทียนเว่ย เพื่อรอคำสั่งของโจว เฉียงบนกำแพงเมือง.ลุงฟานและคนอื่นๆ ขมวดคิ้วตลอดเวลา มองเข้าไ
