กลัวที่จะรบกวนปอมบี้ในเมืองและรวมตัวกันเป็นฝูง แต่ โจวเฉียง ไม่ต้องกังวลเช่นนั้นเขายืนอยู่ที่ทางเข้าเมืองในระยะไกล เขาสามารถเห็นปอมบี้เดินไปมาในเมืองเด็กและผู้ใหญ่ สูงและเตี้ย.ที่นี่ควรจะเป็นเมืองที่จอแจ แต่ตอนนี้มันเงียบและตายแล้วปอมบี้พเนจรเงียบกริบ ดวงตาหม่นหมองและเคลื่อนไหวช้าๆ ลากร่างของพวกมันไปข้างหน้าทีละก้าวโจวเฉียง รู้สึกได้ถึงภาพลวงตานานแค่ไหนแล้วที่เขาเฝ้าดูฉากทั่วไปในโลกหลังหายนะอย่างเงียบๆ?“เฮ้.”โจวเฉียงหัวเราะทันทีบรรจุภัณฑ์ไดนาไมต์ปรากฏขึ้นในมือของเขาตอนนี้ โจวเฉียง แทบไม่ได้ใช้ดอกไม้ไฟ ไดนาไมต์น่าตื่นเต้นกว่าบูม มันน่าตื่นเต้น
โจวเฉียง ยืนอยู่ที่ทางเข้าด้วยอากาศที่เหนือกว่า เหวี่ยงแขนของเขาเข้าที่และโยนชุดระเบิดไดนาไมต์ออกไปหลายสิบเมตรปังเสียงแผ่วเบาทำให้ปอมบี้บนถนนตกใจแพ็คเกจไดนาไมต์ตกใส่กลุ่มปอมบี้พเนจรทันที ดึงดูดความสนใจของพวกเขาปอมบี้รวมตัวกันรอบ ๆ แพ็คเกจไดนาไมต์โจวเฉียง ดึงบุหรี่ออกมาอย่างสบาย ๆ ใส่ปากของเขา จุดไฟด้วยไฟแช็ก สูดหายใจเข้าลึก ๆ และพ่นควันออกมาจากนั้น เขาก็แตะเบา ๆ ที่นาฬิกาส่วนตัวของเขา“บูม!”เสียงระเบิดดังขึ้นปอมบี้ที่รวมตัวกันรอบๆ แพ็คเกจไดนาไมต์ถูกฉีกเป็นชิ้นๆทันที ส่งตรงไปยังหายนะของพวกมันคลื่นระเบิดเหมือนเมฆเห็ดม้วนขึ้น
ในอาคารพักอาศัยทั้งสองฝั่งถนน กระจกจำนวนนับไม่ถ้วนแตกเป็นเสี่ยงๆ พร้อมเสียงระเบิด ร่วงหล่นเป็นสะเก็ดสีขาว
ปอมบี้ทั้งเมืองแต
