ง ไม่มีความตั้งใจที่จะเข้าไปแทรกแซงแต่ โจวเฉียง พบว่าตำแหน่งของเขาอยู่ระหว่างขบวนรถกับซอมบี้ซอมบี้ที่วิ่งเข้ามาจะโจมตี โจวเฉียง ก่อนในเวลานี้ ลุงฟานในขบวนเลิกคิ้วและตะโกนว่า “เฮ้ ยืนทำอะไรอยู่ มานี่สิ”“มาที่แนวหน้าของเรา”ไม่ว่าเขาจะมองอย่างไร คนๆ นี้ดูเหมือนจะไม่ใช่ซอมบี้แต่เป็นมนุษย์เมื่อคิดถึงการโจมตีของซอมบี้ที่กำลังจะมาถึง เขาก็อดไม่ได้ที่จะรู้สึกเห็นอกเห็นใจ
โจวเฉียง หัวเราะเขาชี้มาที่ตัวเองแล้วพูดว่า “คุณกำลังคุยกับฉันอยู่หรือเปล่า”เมื่อเห็น โจวเฉียง พูด ลุงฟาน และกลุ่มของเขาก็ยืนยันความคิดของพวกเขาโชคดีที่ โจวเฉียง ไม่ใช่สัตว์ประหลาดและไม่ใช่ซอมบี้ลุงฟานพยักหน้านักรบพันธุกรรมที่มุ่งเป้าไปที่ซอมบี้ไม่ได้ต่อต้านการตัดสินใจของลุงฟานตำแหน่งของ โจวเฉียง ก็ขัดขวางการยิงของพวกเขาเช่นกัน“วันสิ้นโลกไม่ได้หมายความว่าทุกคนจะเลวร้าย”โจวเฉียง แสดงรอยยิ้มเขากระโดดลงจากเกราะหนามสายฟ้า แต่ไม่ได้ไปที่แนวหน้าของลุงฟ่าน แต่เขากลับเผชิญหน้ากับฝูงซอมบี้ที่พุ่งเข้ามาเหมือนคลื่น”“นับหมื่นแน่นขนัด พอเห็นก็มึนหัวแล้วพวกมันวิ่งด้วยใบหน้าดุร้าย น่ากลัวมาก ใครก็ตามที่มีความอดทนต่ำจะต้องหวาดกลัวอย่างแน่นอนถ้าอีกฝ่ายไม่พูดออกมา โจวเฉียงก็คงไม่คิดจะช่วย
อาจเป็นเพราะความใจดีของพวกเขาที่เปลี่ยนความคิดของโจวเฉียงในกรณีนี้ โจวเฉียง จึงไม่รังเกียจที่จะตอบแทนความปรารถนาดีของพวกเขา“จู่โจม!”เขาเพียงแค่สั่ง โกสท์
