และเมื่อพวกมันห็นโจวเฉียง พวกมันทั้งหมดก็ล้อมรอบเขาโจวเฉียง ไม่สนใจพวกเขาอย่างไรก็ตาม พวกมันตามเขาไม่ทัน ดังนั้นเขาจึงเพิกเฉยต่อพวกมัน และในพริบตา เกราะหนามสายฟ้าก็ทิ้งห่างพวกมันไปขณะที่เขาเคลื่อนตัวออกห่างจากเมืองเทียนเว่ยมากขึ้นทางหลวงก็เปิดมากขึ้น และบรรดาผู้ที่สามารถหลบหนีได้ก็จะหนีออกจากเมืองอย่างสิ้นหวังทางหลวงสายตรงถูกทิ้งร้าง ไม่มีซอมบี้หรือรถยนต์ระหว่างทาง บางเมืองก็ปรากฏขึ้นกลายเป็นความเงียบสงัดอาคารที่พังทลายปกคลุมด้วยต้นไม้ให้ความรู้สึกอ้างว้างและโดดเดี่ยวโจวเฉียงจึงอยู่คนเดียว เดินหน้าต่อไปบนทางหลวงประมาณครึ่งชั่วโมงต่อมา โจวเฉียง ก็หยุดทางหลวงผ่านเมือง ซึ่งมีซอมบี้จำนวนมากให้เห็น พวกมันปรากฏตัวบนทางหลวงขวางทางของ โจวเฉียง จากลักษณะที่
กระวนกระวายใจของพวกมันดูเหมือนว่ามีบางอย่างดึงดูดพวกมันจากเมืองไปยังทางหลวงการฆ่าซอมบี้ธรรมดาเหล่านี้ ในสายตาของ โจวเฉียง ก็เหมือนกับการไล่แมลงวันแต่ โจวเฉียง ไม่ได้ตั้งใจที่จะเคลื่อนไหวเขามองออกไปนอกทางหลวง สถานที่นี้เป็นส่วนของพื้นสูงสูงจากพื้นอย่างน้อยสิบเมตรโจวเฉียง ตบหลังเกราะหนามสายฟ้า และมันก็กระโดดลงจากทางหลวงพร้อมกับ โจวเฉียงเกราะหนามสายฟ้าตกลงมาเบา ๆ โดยไม่ส่งเสียงดวงตาปีศาจตามลงมา แต่มันลอยอยู่ในอากาศ กระพือปีกเล็กๆรอบตัว โจวเฉียงเรื่องโกสท์ไม่ต้องพูดถึงมันลอยลงมาจากทางหลวงสายนี้ ทันใดนั้นมันก็หยุดอยู่ที่ตำแหน่งเหนือพื้นห้าสิ
