งต้องการออกไปดูโลกภายนอกด้วย
การถูกคุมขังในเมืองเทียนเว่ยจะทำให้รู้สึกเหมือนเป็นกบในบ่อน้ำโจวเฉียง วางแผนแผนที่เส้นทางของเมืองที่ใกล้ที่สุด และแผนที่บนนาหิกาอัจฉริยะส่วนตัวของเขาก็วางแผนโดยอัตโนมัติสำหรับถนนที่ใกล้ที่สุด โดยเป็นรูปลูกศรที่ด้านหน้า โจวเฉียงจริงๆแล้วใช้เครื่องที่บินได้เร็วที่สุดแต่.โจวเฉียง มองขึ้นไปบนท้องฟ้าด้วยความกลัวที่ยังคงอยู่การมีอยู่ของซอมบี้เมฆในโลกนี้ค่อนข้างน่ากลัวสำหรับ โจวเฉียง รู้สึกเหมือนว่าเขาอาศัยอยู่ที่ก้นบึ้งมาโดยตลอด?‘ดาวสีน้ำเงินดวงนี้ดูเหมือนจะมีสภาพแวดล้อมเหมือนกับโลก แต่เทียบไม่ได้กับโลกอย่างแน่นอน’‘มันอยู่ที่ไหนในจักรวาล’เห็นได้ชัดว่าคำถามนี้ไม่มีคำตอบ‘ไปกันเถอะ!’หลังจากครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง โจวเฉียงไม่ได้อยู่กับคำถามนี้แต่ปล่อยให้เกราะหนามสายฟ้าไปที่ถนนอีกครั้งเริ่มจากตรงนี้ไปค่อนข้างจะตรงกันข้ามกับค่าย
ทิศทางที่เขามุ่งหน้าไปคือทางตะวันออกของเมืองเทียนเว่ยซึ่งมีชุมชนเล็กๆ ที่มีปราชากรประมาณสามหมื่นคนแต่ โจวเฉียง ไม่เคยสัมผัสกับพวกเขาเลยถึงกระนั้น ดังที่ ฟางโจว และคนอื่นๆ กล่าวไว้ ในโลกหายนะใบนี้ ที่ซึ่งการเดินทางยากลำบาก พวกเขาติดต่อกันเพียงครั้งคราวแต่ไม่สามารถมารวมกันได้ท้ายที่สุดก็เป็นผลมาจากอำนาจผู้ที่ควบคุมการตั้งถิ่นฐาน ใครจะยอมละทิ้งอำนาจของตนและยอมให้ตั้งถิ่นฐานรวมกัน?ใจคนช่างซับซ้อน อำนาจสูงสุด ความสุขในการควบคุมชีวิตผู้อื่น ไม่ใช่ท
