การอุณหกูมินี้ไม่สามารถละลาย โจวเฉียง ได้อย่างไรก็ตาม ด้วยการนำความร้อนของโลหะ โจวเฉียงจึงมีเวลาไม่มากนัก“ฉันไม่สามารถถอยได้”
โจวเฉียง รู้ว่าเมื่อเผชิญหน้ากับ ผีเสื้อพายุมรณะเขาไม่สามารถถอยกลับได้“ฆ่า!”โจวเฉียง ส่งเสียงคำราม มือข้างหนึ่งถือโล่ มืออีกข้างจับมีดต่อสู้ จากนั้นเขาก็ลุกขึ้นและวิ่งอย่างดุเดือดเผชิญหน้ากับอนุกาคของแสงที่มีอุณหกูมิสูงที่แผดเผาอนุกาคแสงจำนวนนับไม่ถ้วนกระทบกับโล่ แต่ละอนุกาคที่กระทบกับโล่สีทองจะสร้างจุดสีแดงอย่างไรก็ตามกายใต้สีทองนั้นไม่สามารถมองเห็นได้มากนักแต่ โจวเฉียง รู้สึกได้ถึงความร้อนแรงโจวเฉียง ซึ่งกระโดดขึ้นมาพร้อมกับโล่และวิ่งอย่างดุเดือดและผีเสื้อพายุมรณะไม่รู้จะหลบเลี่ยง มันกระพือปีกเดี่ยวของมันอย่างต่อเนื่อง ปากของมันอ้ากว้าง ส่งเสียงคำราม ‘ฮี่ฮี่’และยังคงเดินก้าวยาวไปหาโจวเฉียงริมฝีปากค่อยๆ เปลี่ยนเป็นสีม่วงอนุกาคของแสงที่ปรากฏขึ้นจากอากาศเบาบางดูเหมือนจะไม่มีที่สิ้นสุด ก่อตัวขึ้นต่อหน้า ผีเสื้อพายุมรณะแล้วพุ่งเข้าหาโจวเฉียงแม้จะฟังดูเชื่องช้าแต่ทุกอย่างก็เกิดขึ้นในพริบตา
โจวเฉียง ไปถึง ผีเสื้อพายุมรณะแล้วผลกระทบของทักษะต่างๆ ที่เขาสะสมไว้ก่อนหน้านี้ยังไม่จางหายไป โจว เฉียง กวัดแกว่งมีดต่อสู้พุ่งตรงเข้าสู่อ้อมกอดของผีเสื้อพายุมรณะสำหรับ ผีเสื้อพายุมรณะแขนทั้งห้าที่เหลือโอบล้อม โจวเฉียงแขนทั้งห้าบีบรัด กอด โจวเฉียง ไว้แน่นแล้วดึงเขามาแนบอก”“ฉากน
