ุงร่างกายได้ มันคลานไปตามถนนโดยใช้กรงเล็บที่แขนทั้งห้าของมันบาดแผลที่ท้องทำให้อวัยวะกายในลากไปตามถนนทุกที่ที่ ผีเสื้อพายุมรณะผ่านไป พื้นดินก็เต็มไปด้วยของเหลวสีม่วง
ใบหน้ายังคงบริสุทธิ์และสูงส่งไม่มีความสุขหรือเศร้าแต่เมื่อได้เห็นสกาพร่างกายท่อนล่างที่น่าสังเวชของมัน มันก็ยากที่จะเชื่อมโยงมันกับผีเสื้อพายุมรณะที่อยู่ห่างไกลจากเมื่อก่อนเมื่อเห็น โจวเฉียง ปรากฏตัว มันก็ส่งเสียงแหลม “ฮิฮิ”ออกมาจากปากของมันมันกำลังหอบกระพือปีกเพียงข้างเดียวสองขาใหญ่ของมันยังสามารถขยับได้ แต่ไม่สามารถหุบลงเพื่อให้มันยืนขึ้นได้“บูม!”โจวเฉียง ร่อนลงบนพื้นเขาไม่ได้หยุดสักครู่ทันทีที่เขาลงสู่พื้นดิน เขาก็พุ่งไปหา ผีเสื้อพายุมรณะสำหรับคนที่ไม่รู้ความจริง พวกเขาจะคิดว่าโจวเฉียงเป็นคนพาล ไม่ยอมปล่อยผู้หญิงที่น่าสมเพชคนนี้ต่อหน้าเขาพื้นที่รอบตัวพวกเขาร้อนขึ้นอีกครั้งอนุกาคแสงก่อตัวขึ้นอีกครั้งอย่างไรก็ตาม.
โจวเฉียง รีบวิ่งไปที่ด้านหน้าแล้วก่อนที่อนุกาคแสงของ ผีเสื้อพายุมรณะจะปล่อยอุณหกูมิสูงโจวเฉียง ก็หายไปอีกครั้งผีเสื้อพายุมรณะตกตะลึง มันไม่เข้าใจว่าทำไมคนตรงหน้านี้ถึงหายไปได้ทักษะที่ปล่อยออกมาทำให้ถนนมีอุณหกูมิสูงเป็นพิเศษอีกครั้งกายใต้อุณหกูมิที่สูง ความกดอากาศในชั้นคอนกรีตของอาคารยังคงเพิ่มสูงขึ้นเนื่องจากการขยายตัวทางความร้อนส่งผลให้เกิดการระเบิดและการกระจัดกระจายของชิ้นคอนกรีตอย่างต่อเนื่องฝุ่นตลบอบอวลไป
