“อะไรกันวะ?”
“เจ้านั่นหนีไปแล้ว?”
จางเถี่ยพลางเปิดใช้งานทักษะรักษาเลือดเนื้อ พลางลูบหัวล้านของตัวเองด้วยสีหน้างุนงง
หากไม่ใช่เพราะทุกคนพยักหน้าพร้อมกัน เขาก็คงคิดว่าตัวเองเห็นภาพหลอน
เงาดำสายหนึ่งพุ่งเข้ามา แล้วเขาก็ถูกชนกระเด็น
พอเขาคลานขึ้นมา อสูรก็หนีไปแล้ว
“หัวหน้าหลิน?”
“ไอ้อสูรกลายพันธุ์เวรนี่มันหนีเป็นด้วยเหรอ?”
หมีดำฟื้นตัวเร็วมาก ภายใต้การแบ่งปันพลังจิตของเวินหย่า เขาจึงเปิดใช้งานทักษะรักษาเลือดเนื้อติดต่อกันสามครั้ง หน้าอกที่ยุบและมือขวาที่บาดเจ็บก็กลับสู่สภาพเดิมอย่างรวดเร็ว
เขาหอบหายใจพลางหาพลั่วมากลบถนนให้เรียบร้อย จางเถี่ยมีสีหน้าอยากรู้อยากเห็น
“โดยปกติแล้ว หรือจะพูดว่าในสถานการณ์ส่วนใหญ่ อสูรกลายพันธุ์จะไม่หนี”
“พวกมันไม่มีแนวคิดเรื่องความตาย มีเพียงสัตว์อสูรเท่านั้นที่จะหนี”
“อสูรตัวนั้น…ดูเหมือนจะพิเศษอยู่บ้าง”
หลินอันก็รู้สึกแปลกๆ เช่นกัน
นี่เป็นครั้งแรกที่เขาเจออสูรกลายพันธุ์ที่หนีเป็น
ไม่รู้ว่าทำไม ช่วงนี้อสูรกลายพันธุ์ที่เจอล้วนพิเศษอยู่บ้าง
แมงมุมดูดไขกระดูก, ราชันหนู, ผู้บงการในร่างราชันหนู, และอสูรเวหาเมื่อครู่นี้
แม้ว่าอสูรกลายพันธุ์จะมีหลากหลายรูปแบบ อะไรก็เกิดขึ้นได้
แต
