ในยีนก็คงไม่มีมากมายอย่างแน่นอนอย่างไรก็ตาม แม้เพียงน้อยนิดก็ยังคุ้มค่า
โจวเฉียง ต้องการสร้างค่ายนักรบพันธุกรรมทั้งค่าย และของเหลวของยีนที่ต้องการนั้นมีปริมาณมหาศาลอย่างแน่นอนครู่ต่อมา มู่เสี่ยวหยู และคนอื่น ๆ ก็มาถึงเดินผ่านถนนที่ทรุดโทรม พวกเธอตกใจมากขึ้นเรื่อยๆทุกหนทุกแห่งมีร่างซอมบี้ขาดวิ่นและมอมแมม ตึกรามบ้านช่องเปรอะไปด้วยเลือดและเนื้อ หัวใจของพวกเธอเต้นแรงราวกับอยู่ในไฟชำระถนนเกือบเป็นสีแดงเข้ม น่ากลัวจริงๆ‘เจ้านายทำอะไรบนโลกนี้’เมื่อมองไปที่ฉากนองเลือดที่นี่ มู่เสี่ยวหยู และคนอื่น ๆ ก็ตกตะลึงเมื่อเทียบกับเมื่อก่อน ฉากปัจจุบันน่ากลัวกว่ามากพวกเธอคิดว่าพวกเธอปรับตัวเข้ากับงานประเภทนี้ได้แล้วแต่การเดินบนถนนเส้นนี้ก็ยังทำให้พวกเธอรู้สึกอยากอาเจียนการได้เห็น โจวเฉียง ส่องประกายสีทองบนถนนทำให้พวกเธอรู้สึกดีขึ้นเล็กน้อยอย่างน้อยมันก็กลับมาเป็นปกติที่นี่แน่นอนว่าสิ่งที่เรียกว่าปกติหมายถึงร่างกายค่อนข้างสมบูรณ์เท่านั้น
‘เจ้านาย.’โจวเฉียง พยักหน้า ชี้ไปที่ศพที่นี่ และพูดว่า ‘เริ่มทำงาน!’โกสท์ในระยะไกลยังคงฆ่าอย่างไม่ลดละท้ายที่สุด การมีอยู่ของมันเป็นที่รู้จักในทีมรวบรวม และไม่จำเป็นต้องซ่อนตัวจากพวกเธอมู่เสี่ยวหยู และคนอื่น ๆ พยักหน้าเมื่อมองดูซอมบี้ที่ตายอย่างลึกลับในระยะไกล พวกเธอรู้ว่ามันเป็นซอมบี้ล่องหนที่หัวหน้าเรียกมาล่าซอมบี้ที่นี่อย่างแน่นอนในใจของพวกเขา ภาพของร่างเล็ก ๆ ปราก
