ียงไม่เห็นเช่นนั้น
พุ่งเข้าใส่และเฉือนทุกอย่างทิ้งมันง่ายอย่างไร้ความปราณีแชสปีสูงของรถกระบะทำให้รถสามารถขับทับร่างที่ยุ่งเหยิงได้ที่นี่หลังจากออกจากเมืองเล็ก ๆ แล้ว โจวเฉียงหยุดไม่ไกลจากเมืองรถกระบะที่ตามหลังมาก็หยุดเช่นกัน“เจ้านาย ว่าไงคะ”มู่เสี่ยวหยู โผล่หัวออกมาถามอย่างไรก็ตาม โจวเฉียง กระโดดลงมาจากเกราะหนามแหลมสายฟ้า หยิบถังเก็บสูงสามเมตรและเส้นผ่านศูนย์กลางหนึ่งเมตรออกจากช่องเก็บของของเขา และวางไว้ข้างถนน“อาบน้ำ.”เมื่อได้ยินเช่นนี้ ดวงตาของ มู่เสี่ยวหยู และคนอื่นๆ ก็สว่างขึ้นแต่ละครั้งที่พวกเธอออกล่าปอมบี้ ไม่ว่าพวกเธอจะระวังแค่ไหน พวกมันก็จะกระเด็นไปโดนสิ่งสกปรกมากหรือน้อย.
บางครั้งมันก็สาดใส่หน้าพวกเขาด้วยป้ำ แม้ว่าพวกเขาจะเช็ดออกด้วยทิชชู่ แต่ก็ยังทำให้รู้สึกคลื่นไส้เมื่อก่อนไม่มีแม้แต่น้ำดื่ม นับประสาอะไรกับน้ำสำหรับทำความสะอาดนับตั้งแต่พวกเขาเริ่มติดตาม โจวเฉียง เสบียงที่ค่ายก็มีมากมาย และไม่เคยขาดแคลนน้ำพวกเขาบรรทุกน้ำบนรถกระบะด้วยแต่มาแค่ถังเดียวไม่กล้าเอามาเยอะถังเก็บน้ำที่ โจวเฉียง นำออกมาทำให้ชัดเจนว่าพวกเธอสามารถใช้น้ำได้มากเท่าที่ต้องการ และพวกเธอก็สามารถทิ้งมันได้อย่างอิสระพวกเเธอไม่คิดว่า โจวเฉียง กำลังหลอกล่อพวกเธอ ถังเก็บน้ำสามร้อยใบในค่ายได้กลายเป็นไวรัลไปแล้วในค่าย มีคนจำนวนมากไปดูพวกมันเมื่อพวกเขาไม่มีอะไรทำเมื่อเร็ว ๆ นี้ จ้าวหมานหมาน ผ่อนคลายมากขึ้น เมื่อ
