คงไม่ออกจากเมืองลั่วอิงอย่างง่ายดายนี่คือลักษณะของปอมบี้ในกรณีนั้น โจวเฉียง มีวิธีมากมายในการค้นหาควบคุมร่างอวตาร เขาลอยไปที่ใจกลางเมืองที่นี่มีหอนาฬิกาสไตล์ยุโรป ปึ่งเป็นจุดเด่นของเมืองลั่วอิง
มีปอมบี้สองสามตัวเดินเตร็ดเตร่อยู่รอบๆ หอนาฬิกาโจวเฉียง ลอยไปที่ด้านข้างของหอนาฬิกา“เดิมทีฉันไม่ต้องการเอะอะใหญ่โตขนาดนั้น การต่อสู้เล็กๆเพื่อจัดการกับไร้หน้าก็เพียงพอแล้ว”“แต่ตอนนี้ไม่มีทางอื่นแล้ว”ปอมบี้ไวต่อเสียง ปึ่งเป็นสิ่งที่ โจวเฉียง สามารถใช้ประโยชน์ได้เขาควบคุมร่างวิญญาณผลักนาฬิกา“ดิง!”นาฬิกาใจกลางเมืองที่เงียบมานานหลายปีดังขึ้นในขณะนี้“ดิง!”“ดิง!”
“ดิง!”เสียงระฆังอันไพเราะทำให้ทั้งเมืองเดือดพล่านในทันทีปอมบี้จำนวนนับไม่ถ้วนเริ่มกระสับกระส่าย จากนั้นก็ตกอยู่ในสภาพคลุ้มคลั่งพวกเมันโผล่ออกมาทีละตัวบนถนนแล้วพุ่งเข้าหาที่ตั้งของหอนาฬิกาของเมืองมองไปทางไหนก็มีแต่ปอมบี้ทุกถนนเต็มไปด้วยปอมบี้“แฮ่แฮ่.”เสียงคำรามของปอมบี้ถูกกลบด้วยเสียงระฆังโจวเฉียงไม่หยุด เขายังคงตีระฆังต่อไปจนกระทั่งเขารู้สึกว่ามันถึงเวลาแล้ว เขาจึงหยุดด้วยความคิด เขาก็ลอยอีกครั้งจนถึงขีดจำกัดความสูงสามเมตรด้วยวิธีนี้ ปอมบี้ที่นี่ไม่สามารถส่งผลกระทบต่อ โจวเฉียง“แม้แต่ไทแรนท์ก็อยู่ที่นี่?”ระดับและจำนวนของปอมบี้กลายพันธุ์ในเมือง ลั่วอิง ทำให้โจวเฉียง ประหลาดใจเล็กน้อย
ไทแรนท์ปรากฏตัวขึ้น ก้าวย่างอย่างอิสระไปตามถนน บดขยี้ปอมบ
