ีดต่อสู้และเข้าหาไทแรนท์ตัวนี้อย่างใจเย็น
“ฉับ!”“ฉับ!”“ฉับ.”โจว เฉียงเหวี่ยงใบมีดต่อสู้อย่างต่อเนื่อง ตัดขาท่อนล่างของไทแรนท์ย์ จากนั้นขาท่อนบนเคลื่อนขึ้นไปที่หน้าท้อง หน้าอก.จนกว่าเขาจะตัดหัวของมัน
ไทแรนท์ค่อยๆ แยกชิ้นส่วนโดย โจวเฉียงตลอดกระบวนการทั้งหมด ไทแรนท์ตัวนี้ไม่ได้เคลื่อนไหวแม้แต่น้อยความน่าสะพรึงกลัวของดวงตาปีศาจปรากฏชัดหลังจากสังหารไทแรนท์ทั้งสองแล้ว โจว เฉียงก็ยกมือขึ้นและพูดว่า “ทำไมคุณถึงยืนอยู่ตรงนั้น รวบรวมของเหลวพันธุกรรมทั้งหมดที่นี่”เสียงผ่านนาฬิกาอัจฉริยะส่วนตัวของพวกเธอดังขึ้นหูของ มู่เสี่ยวหยู แดงระเรื่อ และเธอก็ตอบสนอง“ค่ะ เจ้านาย!”รถกระบะหยุดลงและผู้หญิงทั้งหมดก็ลงจากรถ
เมื่อพวกเขามองไปที่ถนน พวกเขารู้สึกปั่นป่วนท้องไส้ปั่นป่วนจนแทบจะอาเจียนมันน่าสยดสยองเกินไปเหมือนนรกซากศพซอมบี้จำนวนนับไม่ถ้วนกระจัดกระจายไปทั่ว ส่วนใหญ่ไม่สมบูรณ์บางคนถึงกับขาดวิ่นเหมือนผ้าขี้ริ้วมู่เสี่ยวหยูขมวดคิ้ว แต่เธอก็หายใจเข้าลึก ๆ จับดาบต่อสู้ของเธอแล้วพูดว่า “ทำไมพวกเธอถึงยืนอยู่ตรงนั้น”“ไปทำงาน”“จำไว้ พวกเธอทุกคนเข้าร่วมทีมรวยรวม หน้าที่ของคุณคือรวบรวมของเหลวพันธุกรรม”หลังจากพูดจบ เธอก็ผูกเข็มขัดที่คล้ายกับโซ่กระสุนไว้รอบเอวของเธอแทนที่จะเป็นกระสุนมีเข็มฉีดยาวางอยู่เธอเดินนำไปก่อนเมื่อเข้าใกล้แมมมอธกลายพันธุ์ตรงหน้าเธอ เธอไม่ลังเลที่จะพลิกมันกลับด้าน จากนั้นผ่าหลังของมันด้วยใบมีด
