ิ้ลสีแดงสด“รับไปเถอะ มันเป็นรางวัลสำหรับพวกคุณทุกคน”ขณะที่เขาพูด เขาก็โยนมันให้กัปตัน
กัปตันรู้สึกตื่นเต้นและกระตือรือร้นที่จะจับมัน ดวงตาของเขาเป็นประกายอย่างแรก เขาได้เห็นพลังเวทย์มนตร์ของ โจวเฉียงประการที่สอง มันคือรางวัลนั่นเองมันเป็นแอปเปิ้ลตั้งแต่วันสิ้นโลกจนถึงตอนนี้ เขายังไม่เคยได้กินผลไม้สดในวันสิ้นโลกอาหารและน้ำมีค่าอยู่แล้ว แต่เมื่อเทียบกับผลไม้แล้ว พวกมันมีไม่มาก
ลองคิดดูสิว่าข้าวได้ผลผลิตเพียง 25% และอัตราการเก็บเกี่ยวผลไม้ก็ยิ่งน่าผิดหวังโจวเฉียงขยับมือต่อไป โยนแอปเปิ้ลทีละผลเขาทำเช่นนี้ไปเรื่อยๆ จนแต่ละคนมีคนละหนึ่งชิ้น จากนั้นเขาก็โบกมือแล้วพูดว่า “ทำงานได้ดี”หลังจากพูดอย่างนั้น เกราะสายฟ้าก็เริ่มเดิน และโจวเฉียงก็จากไป“ขอบคุณครับ เจ้านาย!”
กัปตันและทีมของเขาทำความเคารพโดยพร้อมเพรียงกันพวกเขายังคงดูแอปเปิ้ลในมืออย่างตื่นเต้นจนกระทั่ง โจวเฉียงหายไปจากสายตาในโลกนี้มีเพียงเจ้านายเท่านั้นที่สามารถได้รับสิ่งล้ำค่าเช่นนี้พวกเขาทั้งหมดตื่นเต้น“กร๊อบ!”เสียงกัดแอปเปิ้ลดังกึกก้องมาจากด่านหน้าไม่กี่นาทีต่อมา โจวเฉียงก็มาถึงทางเข้าค่าย“เจ้านายกลับมาแล้ว”ยาม นักรบพันธุกรรมบนกำแพงสังเกตเห็น โจวเฉียงด้วยเสียงตะโกนนี้ กำแพงก็ปะทุขึ้นด้วยความตื่นเต้นนักรบพันธุกรรมโน้มตัวออกจากกำแพงทีละคน ศีรษะยื่นออกมาบุคคลที่ได้รับมอบหมายให้ทำหน้าที่รักษาความปลอดภัยในปัจจุบันมาจาก ฟางโจวเช่นเดียวกั
