ก้าวไปข้างหน้า“ดาดาดาดา.”ขณะที่ โจวเฉียง เดินออกจากทางเดิน เสียงปืนก็ดังขึ้นนักวิจัยชายคนหนึ่งยิงใส่ โจวเฉียง ด้วยปืนไรเฟิลบางทีอาจเป็นอาวุธเย็นที่ โจวเฉียง มีปึ่งทำให้เขากล้าหาญอย่างไรก็ตาม เมื่อเขาเห็นว่าแม้ในการปุ่มโจมตี เขาไม่สามารถเจาะเกราะของ โจวเฉียง ได้ ใบหน้าของเขาเต็มไปด้วยความสยดสยองในฐานะนักวิจัยที่นี่ เขาตระหนักว่าชุดเกราะที่ โจวเฉียงสวมใส่นั้นไม่ง่ายเลย
โจวเฉียง มองไปที่ชายคนนี้“โจว เฉียนเฉียน เธอไม่ได้บอกว่าจะไม่มีใครต่อต้าน?”แท้จริงแล้ว คำพูดของ โจวเฉียนเฉียนนั้นไม่น่าเชื่อถือ“เอ่อ.”โจวเฉียนเฉียนพูดอะไรได้บ้าง?มีคนไม่กี่คนที่ไม่กลัวตายใช่ไหม?
โจวเฉียง ก้าวไปหาอีกฝ่าย“อย่าเข้ามานะ”“เจ้าปีศาจ อย่าเข้ามา”ความกล้าหาญของนักวิจัยถูกทำลาย และเขากรีดร้องอย่างบ้าคลั่งเขาล้มลงกับพื้นใบหน้าของเขาไร้สีเพราะความกลัวดวงตาของ โจวเฉียง เย็นชาใครก็ตามที่กล้ายิงใส่เขาเป็นศัตรูหลังจากรอดชีวิตจากวันโลกาวินาศ โจวเฉียง รู้ว่าเขาไม่สามารถอ่อนน้อมต่อศัตรูได้“ฉับ!”มีดเหวี่ยงผ่านและถูกตัดครึ่งศีรษะ
ความสยดสยองยังคงอยู่บนใบหน้าครึ่งหนึ่งของเขา
โจวเฉียงไม่แม้แต่จะมอง เขาแค่หันหลังและจากไป“โจวเฉียนเฉียนครั้งต่อไปที่เธอทำผิด พ่อจะตีลูก”“พ่อคะ คราวหน้าหนูจะพร้อมเต็มที่”“เป็นเพราะหนูไม่มีประสบการณ์”“ฮิฮิ พ่ออย่าโกรธ ความลับหนูมีเยอะ กลับไปค่อย ๆศึกษาดูละกันว่าเราควรไปปล้นใครดี”ในระหว่างการสนทนา ท
